4874. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنِ الْعَلاَءِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّهُ قِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا الْغِيبَةُ قَالَ " ذِكْرُكَ أَخَاكَ بِمَا يَكْرَهُ " . قِيلَ أَفَرَأَيْتَ إِنْ كَانَ فِي أَخِي مَا أَقُولُ قَالَ " إِنْ كَانَ فِيهِ مَا تَقُولُ فَقَدِ اغْتَبْتَهُ وَإِنْ لَمْ يَكُنْ فِيهِ مَا تَقُولُ فَقَدْ بَهَتَّهُ " .
Bize Abdullah b. Mesleme el-Ka'nebî anlattı. Bize Abdulaziz —yani İbn Muhammed— anlattı, (o) el-Alâ'dan, (o) babasından, (o) Ebu Hureyre'den (naklettiğine göre); (Bir gün) "Ey Allah'ın Resûlü! Gıybet nedir?" denildi. (Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem): "Kardeşini, hoşlanmayacağı bir şeyle anmandır" buyurdu. (Soran kişi): "Ya söylediklerim kardeşimde varsa, ne dersin?" dedi. (Resûlullah): "Eğer söylediklerin onda varsa, onun gıybetini yapmış olursun. Eğer söylediklerin onda yoksa, o zaman ona iftira etmiş olursun" buyurdu.