1297. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ بِشْرِ بْنِ الْحَكَمِ النَّيْسَابُورِيُّ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ، حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ أَبَانَ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ لِلْعَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ " يَا عَبَّاسُ يَا عَمَّاهُ أَلاَ أُعْطِيكَ أَلاَ أَمْنَحُكَ أَلاَ أَحْبُوكَ أَلاَ أَفْعَلُ بِكَ عَشْرَ خِصَالٍ إِذَا أَنْتَ فَعَلْتَ ذَلِكَ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ ذَنْبَكَ أَوَّلَهُ وَآخِرَهُ قَدِيمَهُ وَحَدِيثَهُ خَطَأَهُ وَعَمْدَهُ صَغِيرَهُ وَكَبِيرَهُ سِرَّهُ وَعَلاَنِيَتَهُ عَشْرَ خِصَالٍ أَنْ تُصَلِّيَ أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ تَقْرَأُ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ وَسُورَةً فَإِذَا فَرَغْتَ مِنَ الْقِرَاءَةِ فِي أَوَّلِ رَكْعَةٍ وَأَنْتَ قَائِمٌ قُلْتَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ خَمْسَ عَشْرَةَ مَرَّةً ثُمَّ تَرْكَعُ فَتَقُولُهَا وَأَنْتَ رَاكِعٌ عَشْرًا ثُمَّ تَرْفَعُ رَأْسَكَ مِنَ الرُّكُوعِ فَتَقُولُهَا عَشْرًا ثُمَّ تَهْوِي سَاجِدًا فَتَقُولُهَا وَأَنْتَ سَاجِدٌ عَشْرًا ثُمَّ تَرْفَعُ رَأْسَكَ مِنَ السُّجُودِ فَتَقُولُهَا عَشْرًا ثُمَّ تَسْجُدُ فَتَقُولُهَا عَشْرًا ثُمَّ تَرْفَعُ رَأْسَكَ فَتَقُولُهَا عَشْرًا فَذَلِكَ خَمْسٌ وَسَبْعُونَ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ تَفْعَلُ ذَلِكَ فِي أَرْبَعِ رَكَعَاتٍ إِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تُصَلِّيَهَا فِي كُلِّ يَوْمٍ مَرَّةً فَافْعَلْ فَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَفِي كُلِّ جُمُعَةٍ مَرَّةً فَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَفِي كُلِّ شَهْرٍ مَرَّةً فَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَفِي كُلِّ سَنَةٍ مَرَّةً فَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَفِي عُمُرِكَ مَرَّةً " .
Bize Abdürrahmân b. Bişr b. el-Hakem en-Neysâbûrî anlattı; bize Mûsâ b. Abdilaziz anlattı; bize el-Hakem b. Ebân anlattı; İkrime’den, İbn Abbâs’tan [radıyallahu anhuma] nakledildiğine göre: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem amcası Abbâs b. Abdülmuttalib’e [şöyle] buyurdu: “Ey Abbâs! Ey amcam! Sana [çok değerli bir şey] vermeyeyim mi? Sana bağışta bulunmayayım mı? Seni ihsana boğmayayım mı? Sana on haslet [on büyük iyilik] yapmayayım mı? Eğer sen bunu yaparsan, Allah senin günahlarının ilkini ve sonuncusunu, eskisini ve yenisini, kasıtlısını ve kasıtsızını, küçüğünü ve büyüğünü, gizlisini ve açığını bağışlar. Bu on haslet [şudur]: Dört rekât [namaz] kılarsın; her bir rekâtta Fâtihatu’l-Kitâb’ı (Fâtiha sûresini) ve [bir de] sûre okursun. İlk rekâtta kıraati bitirince, henüz ayaktayken on beş defa: ‘Sübhânallâhi ve’l-hamdülillâhi velâ ilâhe illallâhü vallâhü ekber’ dersin. Sonra rükûya varırsın ve rükûdayken bunu on defa söylersin. Sonra başını rükûdan kaldırırsın [ve ayaktayken] bunu on defa söylersin. Sonra secdeye kapanırsın ve secdedeyken bunu on defa söylersin. Sonra başını secdeden kaldırırsın [oturduğunda] bunu on defa söylersin. Sonra [tekrardan] secdeye varırsın ve bunu on defa söylersin. Sonra başını [secdeden] kaldırırsın [ikinci secde sonrası henüz kalkmadan] bunu on defa söylersin. İşte bu, her bir rekâtta yetmiş beş [tesbih]tir. Bunu dört rekâtın her birinde [böylece] yaparsın. Eğer bunu her gün bir defa kılmaya gücün yeterse yap; yapamazsan her cuma bir defa [yap]; yapamazsan her ay bir defa [yap]; yapamazsan her yıl bir defa [yap]; [onu da] yapamazsan ömründe bir defa olsun [yap].”