159. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ جَرِيرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْبَجَلِيِّ، قَالَ مَا حَجَبَنِي رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ مُنْذُ أَسْلَمْتُ وَلاَ رَآنِي إِلاَّ تَبَسَّمَ فِي وَجْهِي وَلَقَدْ شَكَوْتُ إِلَيْهِ أَنِّي لاَ أَثْبُتُ عَلَى الْخَيْلِ فَضَرَبَ بِيَدِهِ فِي صَدْرِي فَقَالَ " اللَّهُمَّ ثَبِّتْهُ وَاجْعَلْهُ هَادِيًا مَهْدِيًّا " .
Bize Muhammed b. Abdullah b. Nümeyr anlattı; dedi ki: Bize Abdullah b. İdrîs anlattı; İsmâîl b. Ebî Hâlid’den; Kays b. Ebî Hâzim’den; Cerîr b. Abdullah el-Becelî’den (nakledildiğine göre); dedi ki: Ben Müslüman olduğumdan beri Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bana (yanına girmem için) hiç engel olmadı ve beni her gördüğünde mutlaka yüzüme gülümsedi. (Bir keresinde) Ona, at üzerinde sabit duramadığımı (düşecek gibi olduğumu) şikayet ettim. Bunun üzerine elini göğsüme vurdu ve şöyle buyurdu: “Allah’ım! Onu (at üzerinde) sabit kıl ve onu hidâyet eden (ve) hidâyet edilen bir kimse eyle.”