164. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي فُدَيْكٍ، عَنْ عَبْدِ الْمُهَيْمِنِ بْنِ عَبَّاسِ بْنِ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَ " الأَنْصَارُ شِعَارٌ وَالنَّاسُ دِثَارٌ وَلَوْ أَنَّ النَّاسَ اسْتَقْبَلُوا وَادِيًا - أَوْ شِعْبًا - وَاسْتَقْبَلَتِ الأَنْصَارُ وَادِيًا لَسَلَكْتُ وَادِيَ الأَنْصَارِ وَلَوْلاَ الْهِجْرَةُ لَكُنْتُ امْرَأً مِنَ الأَنْصَارِ " .
Bize Abdurrahman b. İbrahim anlattı; dedi ki: Bize İbn Ebî Füdeyk anlattı; Abdulmüheymin b. Abbâs b. Sehl b. Sa’d’dan; babasından; dedesinden (nakledildiğine göre); Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Ensar şiar (tene değen iç çamaşırı), insanlar ise disâr (onun üzerine giyilen dış elbise) gibidir. Eğer insanlar bir vadiye -veya bir dağ yoluna- yönelseler, Ensar da başka bir vadiye yönelse, ben muhakkak Ensar’ın vadisine girerim (onlarla giderim). Eğer hicret olmasaydı, mutlaka ben de Ensar’dan bir kişi olurdum.”