4. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا بْنُ عَدِيٍّ، عَنِ ابْنِ الْمُبَارَكِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سُوقَةَ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ، قَالَ كَانَ ابْنُ عُمَرَ إِذَا سَمِعَ مِنْ، رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ حَدِيثًا لَمْ يَعْدُهُ وَلَمْ يُقَصِّرْ دُونَهُ .
Bize Muhammed b. Abdullah b. Nümeyr anlattı; Bize Zekeriya b. Adiy anlattı; İbnü'l-Mübarek'ten; Muhammed b. Sûka'dan; Ebu Cafer'den; dedi ki: “İbn Ömer, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’den bir hadis işittiği zaman onu ne geçerdi ne de ondan geri kalırdı.”