341. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَقِيلِ بْنِ خُوَيْلِدٍ، حَدَّثَنِي حَفْصُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ طَهْمَانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ ذَكْوَانَ، عَنْ يَعْلَى بْنِ حَكِيمٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ عَدَلَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ إِلَى الشِّعْبِ فَبَالَ حَتَّى أَنِّي آوِي لَهُ مِنْ فَكِّ وَرِكَيْهِ حِينَ بَالَ .
Bize Muhammed b. Akîl b. Huveylid anlattı; bana Hafs b. Abdullah anlattı; bana İbrahim b. Tahmân anlattı; Muhammed b. Zekvân'dan; Ya'la b. Hakîm'den; Said b. Cübeyr'den; İbn Abbas'tan [nakledildiğine göre] o, şöyle dedi: “Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bir vadiye (Şi'b) yöneldi ve idrarını yaptı. İdrarını yaparken bacaklarını o kadar [fazla] ayırdı ki [bu halinden dolayı] ona acıdım.”