2450. Hadis
حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ، يَقُولُ كُنَّا نُخَابِرُ وَلاَ نَرَى بِذَلِكَ بَأْسًا حَتَّى سَمِعْنَا رَافِعَ بْنَ خَدِيجٍ يَقُولُ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْهُ . فَتَرَكْنَاهُ لِقَوْلِهِ .
Bize Hişâm b. Ammâr ve Muhammed b. es-Sabbâh anlattılar. (Dediler ki): Bize Süfyân b. Uyeyne, Amr b. Dînâr’dan naklederek anlattı. Dedi ki: İbn Ömer’i şöyle derken işittim: "Biz muhâbera (mahsülden pay alarak ortakçılık) yapar ve bunda bir sakınca görmezdik. Ta ki Râfi’ b. Hadîc’in, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in bunu yasakladığını söylediğini işitinceye kadar. Bunun üzerine onun sözünden dolayı (muhâberayı) terk ettik."