2717. Hadis
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنَّ أُمِّي افْتُلِتَتْ نَفْسُهَا وَلَمْ تُوصِ وَإِنِّي أَظُنُّهَا لَوْ تَكَلَّمَتْ لَتَصَدَّقَتْ فَلَهَا أَجْرٌ إِنْ تَصَدَّقْتُ عَنْهَا وَلِيَ أَجْرٌ فَقَالَ " نَعَمْ " .
Bize İshâk b. Mansûr anlattı. Bize Ebû Üsâme anlattı. Hişâm b. Urve'den; o da babasından; o da Âişe'den naklettiğine göre bir adam Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e gelerek şöyle dedi: Annem ansızın öldü ve vasiyet etmedi. Eğer konuşabilseydi sadaka verirdi zannediyorum. Onun adına sadaka versem ona bir ecir var mı, bana da ecir var mı? (Efendimiz): “Evet,” buyurdu.