2752. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ، قَالَ سَمِعْتُ تَمِيمًا الدَّارِيَّ، يَقُولُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا السُّنَّةُ فِي الرَّجُلِ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ يُسْلِمُ عَلَى يَدَىِ الرَّجُلِ قَالَ " هُوَ أَوْلَى النَّاسِ بِمَحْيَاهُ وَمَمَاتِهِ " .
Bize Ebû Bekir b. Ebî Şeybe anlattı. Bize Vekî' anlattı. Abdülazîz b. Ömer'den; o da Abdullah b. Mevheb'den naklettiğine göre Temîm ed-Dârî'yi şöyle derken işitti: Ey Allah'ın Resûlü! Ehl-i kitaptan olup da bir adamın eliyle (vasıtasıyla) Müslüman olan kişi hakkındaki sünnet (hüküm) nedir? dedim. Buyurdu ki: “O (Müslüman olmasına vesile olan) adam, hayatta iken de ölümünde de insanların ona en yakınıdır (velisi ve varisidir).”