3520. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ إِذَا أَتَى الْمَرِيضَ فَدَعَا لَهُ قَالَ " أَذْهِبِ الْبَاسْ رَبَّ النَّاسْ وَاشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لاَ شِفَاءَ إِلاَّ شِفَاؤُكَ شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا " .
Ebu Bekir b. Ebi Şeybe bize anlattı; Cerîr bize anlattı, Mansur'dan, o Ebu'd-Duhâ'dan, o Mesrûk'tan, o Aişe'den; dedi ki: Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem hastaya geldiği zaman ona dua eder (şöyle) derdi: 'Ezhibi'l-be'se Rabbe'n-nâsi veşfi ente'ş-şâfî lâ şifâe illâ şifâuke şifâen lâ yugâdiru sekamen (Ey insanların Rabbi! Bu zorluğu/hastalığı gider. Şifa ver, şifa veren sensin. Senin şifandan başka şifa yoktur. Öyle bir şifa ver ki hiçbir hastalık bırakmasın).'