4007. Hadis
حَدَّثَنَا عِمْرَانُ بْنُ مُوسَى، أَنْبَأَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ زَيْدِ بْنِ جُدْعَانَ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَامَ خَطِيبًا فَكَانَ فِيمَا قَالَ " أَلاَ لاَ يَمْنَعَنَّ رَجُلاً هَيْبَةُ النَّاسِ أَنْ يَقُولَ بِحَقٍّ إِذَا عَلِمَهُ " . قَالَ فَبَكَى أَبُو سَعِيدٍ وَقَالَ قَدْ وَاللَّهِ رَأَيْنَا أَشْيَاءَ فَهِبْنَا .
Bize İmrân b. Musa anlattı. (Dedi ki): Bize Hammad b. Zeyd haber verdi. (Dedi ki): Bize Ali b. Zeyd b. Cüd'ân anlattı. (O) Ebû Nadra'dan, (o) Ebû Saîd el-Hudrî'den (naklen) rivayet etti ki; Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem kalkıp hutbe irad etti ve söyledikleri arasında şu da vardı: "Dikkat edin! İnsanların heybeti (korkusu), bir adamı bildiği hakkı söylemekten alıkoymasın." (Ravi) dedi ki: Ebû Saîd ağladı ve: "Vallahi biz (bazı) şeyler gördük de korktuk" dedi.