4037. Hadis
حَدَّثَنَا وَاصِلُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ أَبِي إِسْمَاعِيلَ الأَسْلَمِيِّ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ تَذْهَبُ الدُّنْيَا حَتَّى يَمُرَّ الرَّجُلُ عَلَى الْقَبْرِ فَيَتَمَرَّغَ عَلَيْهِ وَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي كُنْتُ مَكَانَ صَاحِبِ هَذَا الْقَبْرِ وَلَيْسَ بِهِ الدِّينُ إِلاَّ الْبَلاَءُ " .
Vâsıl b. Abdilalâ bize anlattı. Muhammed b. Fudayl bize anlattı. (O) Ebû İsmâil el-Eslemî'den, (o) Ebû Hâzim'den, (o da) Ebû Hureyre'den nakletti. Dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: "Nefsim elinde olana yemin olsun ki; bir adam (başka birinin) kabrine uğrayıp, onun üzerine yüzünü gözünü sürerek: 'Keşke bu kabrin sahibinin yerinde ben olsaydım' demedikçe dünya gitmez (kıyamet kopmaz). Halbuki (bunu söyleten) din(darlık) değildir, sadece beladır."