1526. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَامِرِ بْنِ زُرَارَةَ، حَدَّثَنَا شَرِيكُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ جُرِحَ فَآذَتْهُ الْجِرَاحَةُ فَدَبَّ إِلَى مَشَاقِصِهِ فَذَبَحَ بِهِ نَفْسَهُ فَلَمْ يُصَلِّ عَلَيْهِ النَّبِيُّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ . قَالَ وَكَانَ ذَلِكَ أَدَبًا مِنْهُ .
Abdullah b. Âmir b. Zürâre bize anlattı; Şerîk b. Abdillah bize anlattı; Simâk b. Harb'den; Câbir b. Semure'den [nakledildiğine göre]; "Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in ashabından bir adam yaralandı ve yara(sı) ona eziyet verdi. O da ok uçlarına (veya kesici aletlerine) doğru süründü ve onlarla kendini boğazladı (intihar etti). Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem onun namazını kılmadı." (Ravi) dedi ki: "Bu, ondan bir edep (cezalandırma) idi."