1619. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ: كَانَ النَّبِيُّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَتَعَوَّذُ بِهَؤُلاَءِ الْكَلِمَاتِ " أَذْهِبِ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ . وَاشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لاَ شِفَاءَ إِلاَّ شِفَاؤُكَ شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا " . فَلَمَّا ثَقُلَ النَّبِيُّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فِي مَرَضِهِ الَّذِي مَاتَ فِيهِ أَخَذْتُ بِيَدِهِ فَجَعَلْتُ أَمْسَحُهُ وَأَقُولُهَا . فَنَزَعَ يَدَهُ مِنْ يَدِي ثُمَّ قَالَ: " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَأَلْحِقْنِي بِالرَّفِيقِ الأَعْلَى " . قَالَتْ: فَكَانَ هَذَا آخِرَ مَا سَمِعْتُ مِنْ كَلاَمِهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ .
Bize Ebu Bekir b. Ebi Şeybe anlattı; bize Ebu Muaviye anlattı; A'meş'ten; Müslim'den; Mesrûk'tan; Âişe'den [nakledildiğine göre] o şöyle dedi: "Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem şu kelimelerle (Allah'a) sığınırdı: 'Ey insanların Rabbi! Zorluğu gider. Şifa ver, Şâfî (şifa veren) sensin. Senin şifandan başka şifa yoktur. Öyle bir şifa ver ki hiçbir hastalık bırakmasın.' Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem vefat ettiği hastalığında ağırlaşınca, elinden tuttum, onu meshedip bu (duayı) söylemeye başladım. Elini elimden çekti ve sonra: 'Allah'ım! Beni bağışla ve Refîk-i A'lâ'ya (Yüce Dost'a) kavuştur' buyurdu." [Âişe] dedi ki: "Ondan sallallâhu aleyhi ve sellem işittiğim son söz bu oldu."