121. Hadis
أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - عَنِ ابْنِ وَهْبٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ مَسَحَ عَلَى الْخُفَّيْنِ .
Bize Süleyman b. Dâvûd ve el-Hâris b. Miskîn -ben işitirken ona okunarak ve lafız da ona ait olmak üzere- haber verdi; İbn Vehb'den; Amr b. el-Hâris'ten; Ebû'n-Nadr'dan; Ebû Seleme b. Abdurrahman'dan; Abdullah b. Ömer'den; Sa'd b. Ebî Vakkâs'tan [nakledildiğine göre]; Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem mestleri üzerine meshetmiştir.