152. Hadis
أَخْبَرَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَيَّاشٍ، عَنْ أَبِي حَصِينٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ قَالَ عَلِيٌّ كُنْتُ رَجُلاً مَذَّاءً وَكَانَتِ ابْنَةُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تَحْتِي فَاسْتَحْيَيْتُ أَنْ أَسْأَلَهُ فَقُلْتُ لِرَجُلٍ جَالِسٍ إِلَى جَنْبِي سَلْهُ . فَسَأَلَهُ فَقَالَ " فِيهِ الْوُضُوءُ " .
Bize Hennâd b. es-Serî haber verdi; Ebû Bekr b. Ayyaş'tan; Ebû Hasîn'den; Ebû Abdurrahman'dan; dedi ki: Alî şöyle dedi: “Ben mezisi çok gelen (mezzâ) bir adamdım. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in kızı ile de evliydim; bu yüzden [durumu bizzat] ona sormaktan utandım. Yanımda oturan bir adama: ‘Ona sor!’ dedim. O da [Nebi'ye] sordu. [Nebi]: ‘Bunda [sadece] abdest gerekir’ buyurdu.”