168. Hadis
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنْتُ أَنَامُ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرِجْلاَىَ فِي قِبْلَتِهِ فَإِذَا سَجَدَ غَمَزَنِي فَقَبَضْتُ رِجْلَىَّ فَإِذَا قَامَ بَسَطْتُهُمَا وَالْبُيُوتُ يَوْمَئِذٍ لَيْسَ فِيهَا مَصَابِيحُ .
Bize Kuteybe haber verdi; Mâlik'ten; Ebû'n-Nadr'dan; Ebû Seleme'den; Âişe'den [nakledildiğine göre]; Âişe şöyle demiştir: “Ben Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in önünde, ayaklarım onun kıblesi [secde edeceği yer] tarafında olacak şekilde uyurdum. Secde edeceği zaman bana [eliyle] dokunurdu; ben de ayaklarımı toplardım. Ayağa kalkınca ise onları [tekrar] uzatırdım. O günlerde evlerde lambalar yoktu.”