3944. Hadis
أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمِّي، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ، أَنَّ عَائِشَةَ، قَالَتْ أَرْسَلَ أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَأْذَنَتْ عَلَيْهِ وَهُوَ مُضْطَجِعٌ مَعِي فِي مِرْطِي فَأَذِنَ لَهَا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَكَ أَرْسَلْنَنِي إِلَيْكَ يَسْأَلْنَكَ الْعَدْلَ فِي ابْنَةِ أَبِي قُحَافَةَ . وَأَنَا سَاكِتَةٌ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَىْ بُنَيَّةُ أَلَسْتِ تُحِبِّينَ مَنْ أُحِبُّ " . قَالَتْ بَلَى . قَالَ " فَأَحِبِّي هَذِهِ " . فَقَامَتْ فَاطِمَةُ حِينَ سَمِعَتْ ذَلِكَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرَجَعَتْ إِلَى أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَتْهُنَّ بِالَّذِي قَالَتْ وَالَّذِي قَالَ لَهَا فَقُلْنَ لَهَا مَا نَرَاكِ أَغْنَيْتِ عَنَّا مِنْ شَىْءٍ فَارْجِعِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُولِي لَهُ إِنَّ أَزْوَاجَكَ يَنْشُدْنَكَ الْعَدْلَ فِي ابْنَةِ أَبِي قُحَافَةَ . قَالَتْ فَاطِمَةُ لاَ وَاللَّهِ لاَ أُكَلِّمُهُ فِيهَا أَبَدًا . قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَرْسَلَ أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم زَيْنَبَ بِنْتَ جَحْشٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهِيَ الَّتِي كَانَتْ تُسَامِينِي مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَنْزِلَةِ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَمْ أَرَ امْرَأَةً قَطُّ خَيْرًا فِي الدِّينِ مِنْ زَيْنَبَ وَأَتْقَى لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَأَصْدَقَ حَدِيثًا وَأَوْصَلَ لِلرَّحِمِ وَأَعْظَمَ صَدَقَةً وَأَشَدَّ ابْتِذَالاً لِنَفْسِهَا فِي الْعَمَلِ الَّذِي تَصَدَّقُ بِهِ وَتَقَرَّبُ بِهِ مَا عَدَا سَوْرَةً مِنْ حِدَّةٍ كَانَتْ فِيهَا تُسْرِعُ مِنْهَا الْفَيْأَةَ فَاسْتَأْذَنَتْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَ عَائِشَةَ فِي مِرْطِهَا عَلَى الْحَالِ الَّتِي كَانَتْ دَخَلَتْ فَاطِمَةُ عَلَيْهَا فَأَذِنَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَكَ أَرْسَلْنَنِي يَسْأَلْنَكَ الْعَدْلَ فِي ابْنَةِ أَبِي قُحَافَةَ وَوَقَعَتْ بِي فَاسْتَطَالَتْ وَأَنَا أَرْقُبُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَرْقُبُ طَرْفَهُ هَلْ أَذِنَ لِي فِيهَا فَلَمْ تَبْرَحْ زَيْنَبُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ يَكْرَهُ أَنْ أَنْتَصِرَ فَلَمَّا وَقَعْتُ بِهَا لَمْ أَنْشَبْهَا بِشَىْءٍ حَتَّى أَنْحَيْتُ عَلَيْهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّهَا ابْنَةُ أَبِي بَكْرٍ " .
Ubeydullah b. Sa'd b. İbrahim b. Sa'd, amcasından, o babasından, o Sâlih'ten, o İbn Şihâb'dan, o Muhammed b. Abdurrahman b. Hâris b. Hişâm'dan naklettiğine göre Âişe şöyle anlatmıştır: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in eşleri, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in kızı Fâtıma'yı Resûlullah'a gönderdiler. (Fâtıma geldiğinde) o, benim örtümün içinde benimle beraber yatıyordu. Fâtıma izin istedi, (Resûlullah) ona izin verdi. Fâtıma: "Ey Allah'ın Resûlü! Eşlerin beni sana gönderdiler ve Ebû Kuhâfe'nin kızı (Âişe) hakkında senden adalet istiyorlar" dedi. Ben susuyordum. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ona: "Ey kızcağızım! Benim sevdiğimi sen sevmez misin?" buyurdu. Fâtıma: "Evet (severim)" dedi. (Resûlullah): "O halde bunu (Âişe'yi) sev" buyurdu. Fâtıma, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'den bunu duyunca kalkıp Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in eşlerinin yanına döndü ve onlara (kendi) söylediklerini ve (Resûlullah'ın) ona söylediklerini haber verdi. Onlar: "Biz senin bizim adımıza bir iş gördüğünü düşünmüyoruz. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e dön ve ona: Eşlerin Ebû Kuhâfe'nin kızı hakkında senden adalet istiyorlar, de" dediler. Fâtıma: "Hayır, vallahi onun hakkında (babamla) asla konuşmam" dedi. Âişe dedi ki: Bunun üzerine Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in eşleri, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e Zeyneb bint Cahş'ı gönderdiler. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in eşleri arasında, Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem nezdindeki konum bakımından benimle boy ölçüşen (sadece) oydu. Ben din konusunda Zeyneb'den daha hayırlı, Allah'a karşı daha takvalı, sözü daha doğru, akrabalık bağlarını daha çok gözeten, sadakası daha büyük ve sadaka verdiği şeyleri elde etmek için çalışıp kazanma hususunda (nefsini) daha çok yoran bir kadın görmedim. Sadece (mizacında) biraz hiddet vardı ki o da çabucak geçerdi. (Zeyneb) Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in yanına girmek için izin istedi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, Fâtıma girdiği zamanki hal üzere, Âişe ile birlikte onun örtüsünün içindeydi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ona izin verdi. (Zeyneb): "Ey Allah'ın Resûlü! Eşlerin beni sana gönderdiler, Ebû Kuhâfe'nin kızı hakkında senden adalet istiyorlar" dedi ve bana çıkışıp (sözü) uzattı. Ben ise Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'i gözetliyor, (cevap vermem konusunda) bana izin verip vermeyeceğine bakıyordum. Zeyneb (konuşmaya) devam etti. Nihayet Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in benim kendimi savunmamı kerih görmeyeceğini anladım. Bunun üzerine ona bir karşılık verdim, hiç nefes aldırmadım ve sonunda onu bastırdım. Bunun üzerine Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: "Şüphesiz o, Ebû Bekir'in kızıdır" buyurdu.