4784. Hadis
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، وَبَهْزُ بْنُ أَسَدٍ، وَعَفَّانُ بْنُ مُسْلِمٍ، قَالُوا حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بَكْرٍ الْمُزَنِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَطَاءُ بْنُ أَبِي مَيْمُونَةَ، وَلاَ أَعْلَمُهُ إِلاَّ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ مَا أُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي شَىْءٍ فِيهِ قِصَاصٌ إِلاَّ أَمَرَ فِيهِ بِالْعَفْوِ .
Bize Muhammed b. Beşşâr haber verdi. Dedi ki: Bize Abdurrahman b. Mehdî, Behz b. Esed ve Affân b. Müslim haber verdiler. Dediler ki: Bize Abdullah b. Bekr el-Müzenî haber verdi. Dedi ki: Bize Atâ b. Ebî Meymûne haber verdi —zannedersem o da Enes b. Mâlik'ten nakletti—. Dedi ki: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'e içinde kısas bulunan (kısas gerektiren) hiçbir dava getirilmemiştir ki, onda affetmeyi emretmiş olmasın.