102. Hadis
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ إِسْحَاقَ، هُوَ الْقُرَشِيُّ عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ، قَالَ سَأَلْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ الْمَسْحِ، عَلَى الْخُفَّيْنِ فَقَالَ السُّنَّةُ يَا ابْنَ أَخِي . قَالَ وَسَأَلْتُهُ عَنِ الْمَسْحِ، عَلَى الْعِمَامَةِ فَقَالَ أَمِسَّ الشَّعَرَ الْمَاءَ .
Bize Kutaybe b. Saîd anlattı; bize Bişr b. el-Mufaddal anlattı; el-Kureşî olan Abdurrahman b. İshâk’tan; Ebû Ubeyde b. Muhammed b. Ammâr b. Yâsir’den [naklederek şöyle dedi]: Câbir b. Abdullâh’a mestler üzerine meshetmeyi sordum; “Ey kardeşimin oğlu! [Bu] sünnettir” dedi. Ona sarık üzerine meshetmeyi [de] sordum; “Suyu saça değdir (doğrudan başı meshet)” dedi.