1096. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، عَنْ سُفْيَانَ، نَحْوَ هَذَا . وَقَدْ رَوَى غَيْرُ، وَاحِدٍ، هَذَا الْحَدِيثَ عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، وَلَمْ يَذْكُرُوا فِيهِ عَنْ وَائِلٍ، عَنِ ابْنِهِ، . قَالَ أَبُو عِيسَى وَكَانَ سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ يُدَلِّسُ فِي هَذَا الْحَدِيثِ فَرُبَّمَا لَمْ يَذْكُرْ فِيهِ عَنْ وَائِلٍ عَنِ ابْنِهِ وَرُبَّمَا ذَكَرَهُ .
Bize Muhammed b. Yahyâ anlattı. Bize Humeydî, Süfyân'dan bunun bir benzerini anlattı. Birden çok râvi bu hadisi İbn Uyeyne'den; o Zührî'den; o da Enes'ten rivayet etmiş, senedinde Vâil'i ve oğlunu zikretmemişlerdir. Ebû Îsâ dedi ki: Süfyân b. Uyeyne bu hadiste tedlis yapardı; bazen senedinde Vâil ve oğlunu zikretmez, bazen de zikrederdi.