169. Hadis
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْمُرُ مَعَ أَبِي بَكْرٍ فِي الأَمْرِ مِنْ أَمْرِ الْمُسْلِمِينَ وَأَنَا مَعَهُمَا . وَفِي الْبَابِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو وَأَوْسِ بْنِ حُذَيْفَةَ وَعِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عُمَرَ حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَقَدْ رَوَى هَذَا الْحَدِيثَ الْحَسَنُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ عَنْ رَجُلٍ مِنْ جُعْفِيٍّ يُقَالُ لَهُ قَيْسٌ أَوِ ابْنُ قَيْسٍ عَنْ عُمَرَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم هَذَا الْحَدِيثَ فِي قِصَّةٍ طَوِيلَةٍ . وَقَدِ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالتَّابِعِينَ وَمَنْ بَعْدَهُمْ فِي السَّمَرِ بَعْدَ صَلاَةِ الْعِشَاءِ الآخِرَةِ فَكَرِهَ قَوْمٌ مِنْهُمُ السَّمَرَ بَعْدَ صَلاَةِ الْعِشَاءِ وَرَخَّصَ بَعْضُهُمْ إِذَا كَانَ فِي مَعْنَى الْعِلْمِ وَمَا لاَ بُدَّ مِنْهُ مِنَ الْحَوَائِجِ وَأَكْثَرُ الْحَدِيثِ عَلَى الرُّخْصَةِ . وَقَدْ رُوِيَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ سَمَرَ إِلاَّ لِمُصَلٍّ أَوْ مُسَافِرٍ " .
Bize Ahmed b. Menî’ anlattı; bize Ebu Muâviye, el-A’meş’ten; O İbrâhim’den; O Alkame’den; O da Ömer b. el-Hattâb’dan [naklederek] anlattı: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, Müslümanların [idari/sosyal] bir işi hakkında Ebu Bekir ile geceleyin konuşurdu (semer yapardı); ben de onlarla beraber olurdum. [Ebu İsa] dedi ki: Bu konuda Abdullah b. Amr, Evs b. Huzeyfe ve İmrân b. Husayn’dan de [hadis] rivayet edilmiştir. Ebu İsa dedi ki: Ömer’in hadisi hasendir. Bu hadisi el-Hasan b. Ubeydullah; İbrâhim üzerinden, Alkame’den, Cu’fî kabilesinden Kays veya İbn Kays denilen bir adamdan, Ömer’den, Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem’den (naklederek) uzun bir kıssa içinde rivayet etmiştir. Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem’in ashabından, tâbiînden ve onlardan sonrakilerden ilim ehli; yatsı namazından sonra konuşma (semer) hususunda ihtilaf etmişlerdir. Onlardan bir grup yatsıdan sonra konuşmayı hoş görmezken; diğer bir kısmı ise bunun ilmi bir mesele veya halledilmesi gereken zaruri bir ihtiyaç olması durumunda ruhsat vermişlerdir. Hadislerin çoğu ise ruhsat olduğu yönündedir. Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem’den: “Namaz kılan veya yolcu olan (seferi) kimse hariç [yatsıdan sonra] konuşma (semer) yoktur” buyurduğu da rivayet edilmiştir.