244. Hadis
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ إِيَاسٍ الْجُرَيْرِيُّ، عَنْ قَيْسِ بْنِ عَبَايَةَ، عَنِ ابْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ، قَالَ سَمِعَنِي أَبِي، وَأَنَا فِي الصَّلاَةِ، أَقُولُ: (بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ) فَقَالَ لِي أَىْ بُنَىَّ مُحْدَثٌ إِيَّاكَ وَالْحَدَثَ . قَالَ وَلَمْ أَرَ أَحَدًا مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ أَبْغَضَ إِلَيْهِ الْحَدَثُ فِي الإِسْلاَمِ يَعْنِي مِنْهُ . قَالَ وَقَدْ صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَ أَبِي بَكْرٍ وَمَعَ عُمَرَ وَمَعَ عُثْمَانَ فَلَمْ أَسْمَعْ أَحَدًا مِنْهُمْ يَقُولُهَا فَلاَ تَقُلْهَا إِذَا أَنْتَ صَلَّيْتَ فَقُلِ: (الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ) . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَالْعَمَلُ عَلَيْهِ عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَعُثْمَانُ وَعَلِيٌّ وَغَيْرُهُمْ وَمَنْ بَعْدَهُمْ مِنَ التَّابِعِينَ وَبِهِ يَقُولُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَابْنُ الْمُبَارَكِ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ لاَ يَرَوْنَ أَنْ يَجْهَرَ بِـ (بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ) قَالُوا وَيَقُولُهَا فِي نَفْسِهِ .
Bize Ahmed b. Menî' anlattı; dedi ki: Bize İsmâîl b. İbrâhîm anlattı; dedi ki: Bize Saîd b. İyâs el-Cüreybî anlattı; Kays b. Abâye'den; Abdullâh b. Mugaffel'in oğlundan. Dedi ki: Ben namazdayken şöyle derken babam beni işitti: "(Bismillâhirrahmânirrahîm)." Bunun üzerine bana dedi ki: "Ey oğulcuğum! Bu sonradan çıkma bir iştir. Sakın bid'atten kaçın!" (Râvi) dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in ashabından, İslam'da sonradan çıkan şeylerin kendisine bu kadar sevimsiz olduğu bir kimse görmedim. (Babam) dedi ki: "Ben Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem ile, Ebû Bekr ile, Ömer ile ve Osman ile namaz kıldım. Onlardan hiçbirinin bunu söylediğini işitmedim. Sen de bunu söyleme. Namaz kıldığında: (Elhamdü lillâhi rabbil'âlemîn) de." Ebû Îsâ dedi ki: Abdullâh b. Mugaffel hadisi hasen bir hadistir. Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'in ashabından -Ebû Bekr, Ömer, Osman, Ali ve başkaları- ve onlardan sonraki Tâbiîn'den ilim ehlinin çoğunun uygulaması buna göredir. Süfyân es-Sevrî, İbnü'l-Mübârek, Ahmed ve İshâk da böyle derler: (Bismillâhirrahmânirrahîm)'in açıktan okunmasını uygun görmezler. Onlar: "Kişi onu içinden söyler" demişlerdir.