389. Hadis
قَالَ مَعْدَانُ بْنُ طَلْحَةَ فَلَقِيتُ أَبَا الدَّرْدَاءِ فَسَأَلْتُهُ عَمَّا سَأَلْتُ عَنْهُ ثَوْبَانَ فَقَالَ عَلَيْكَ بِالسُّجُودِ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَا مِنْ عَبْدٍ يَسْجُدُ لِلَّهِ سَجْدَةً إِلاَّ رَفَعَهُ اللَّهُ بِهَا دَرَجَةً وَحَطَّ عَنْهُ بِهَا خَطِيئَةً " . قَالَ مَعْدَانُ بْنُ طَلْحَةَ الْيَعْمَرِيُّ وَيُقَالُ ابْنُ أَبِي طَلْحَةَ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَأَبِي أُمَامَةَ وَأَبِي فَاطِمَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ثَوْبَانَ وَأَبِي الدَّرْدَاءِ فِي كَثْرَةِ الرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدِ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي هَذَا الْبَابِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ طُولُ الْقِيامِ فِي الصَّلاَةِ أَفْضَلُ مِنْ كَثْرَةِ الرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ . وَقَالَ بَعْضُهُمْ كَثْرَةُ الرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ أَفْضَلُ مِنْ طُولِ الْقِيَامِ . وَقَالَ أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ قَدْ رُوِيَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي هَذَا حَدِيثَانِ وَلَمْ يَقْضِ فِيهِ بِشَيْءٍ . وَقَالَ إِسْحَاقُ أَمَّا فِي النَّهَارِ فَكَثْرَةُ الرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ وَأَمَّا بِاللَّيْلِ فَطُولُ الْقِيَامِ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ رَجُلٌ لَهُ جُزْءٌ بِاللَّيْلِ يَأْتِي عَلَيْهِ فَكَثْرَةُ الرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ فِي هَذَا أَحَبُّ إِلَىَّ لأَنَّهُ يَأْتِي عَلَى جُزْئِهِ وَقَدْ رَبِحَ كَثْرَةَ الرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَإِنَّمَا قَالَ إِسْحَاقُ هَذَا لأَنَّهُ كَذَا وُصِفَ صَلاَةُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِاللَّيْلِ وَوُصِفَ طُولُ الْقِيَامِ وَأَمَّا بِالنَّهَارِ فَلَمْ يُوصَفْ مِنْ صَلاَتِهِ مِنْ طُولِ الْقِيَامِ مَا وُصِفَ بِاللَّيْلِ .
Ma’dân b. Talha dedi ki: Sonra Ebû’d-Derdâ ile karşılaştım. Sevbân’a sorduğum şeyi ona da sordum. Dedi ki: “Secdeye sarıl. Çünkü ben Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’i şöyle buyururken işittim: ‘Allah için bir secde eden hiçbir kul yoktur ki, Allah o sebeple onu bir derece yükseltmesin ve ondan bir hatayı silmesin’.” Ma’dân b. Talha el-Ya’merî (için) “İbn Ebî Talha” da denilir. Dedi ki: Bu konuda Ebû Hureyre, Ebû Umâme ve Ebû Fâtıma’dan da [hadis] vardır. Ebû Îsâ dedi ki: Sevbân ve Ebû’d-Derdâ’nın rükû ve secdenin çokluğu hakkındaki hadisi hasen sahih bir hadistir. İlim ehli bu konuda ihtilaf etmişlerdir. Bazıları “Namazda kıyamı uzatmak, rükû ve secdenin çokluğundan daha faziletlidir” demişlerdir. Bazıları “Rükû ve secdenin çokluğu, kıyamı uzatmaktan daha faziletlidir” demişlerdir. Ahmed b. Hanbel dedi ki: “Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’den bu konuda iki (farklı) hadis rivayet edilmiştir ve (bu konuda) bir hüküm vermemiştir.” İshak dedi ki: “Gündüz (namazlarında) rükû ve secdenin çokluğu (daha faziletlidir). Gece ise kıyamı uzatmak (daha faziletlidir). Ancak kişinin geceleyin (okuduğu) bir cüzü olur da onu yerine getirirse, bu durumda rükû ve secdenin çokluğu bana daha sevimlidir. Çünkü (hem) cüzünü yerine getirir (hem de) rükû ve secde çokluğunu kazanmış olur.” Ebû Îsâ dedi ki: İshak bunu ancak şunun için söylemiştir: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in gece namazı böyle vasfedilmiş, kıyamının uzunluğu (ile) vasfedilmiştir. Gündüz namazında ise gece vasfedildiği gibi kıyamın uzunluğu (ile) vasfedilmemiştir.