1537. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو مُوسَى، مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ مَرَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِشَيْخٍ كَبِيرٍ يَتَهَادَى بَيْنَ ابْنَيْهِ فَقَالَ " مَا بَالُ هَذَا " . قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ نَذَرَ أَنْ يَمْشِيَ . قَالَ " إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَغَنِيٌّ عَنْ تَعْذِيبِ هَذَا نَفْسَهُ " . قَالَ فَأَمَرَهُ أَنْ يَرْكَبَ .
Bize Ebû Mûsâ Muhammed b. el-Müsennâ anlattı; bize Hâlid b. el-Hâris anlattı; bize Humeyd anlattı; Sâbit'ten; Enes'ten [naklen]; dedi ki: Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem, iki oğlu arasında [onlara dayanarak] yürüyen çok yaşlı bir adamın yanından geçti ve: "Bunun nesi var?" buyurdu. "Ey Allah'ın Resûlü! Yürümeyi adadı" dediler. "Aziz ve celil olan Allah'ın, bunun kendine eziyet etmesine ihtiyacı yoktur" buyurdu. [Enes] dedi ki: Ona binmesini emretti.