1789. Hadis
حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ زَيْدِ بْنِ أَنَسٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا، يَقُولُ أَنْفَجْنَا أَرْنَبًا بِمَرِّ الظَّهْرَانِ فَسَعَى أَصْحَابُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم خَلْفَهَا فَأَدْرَكْتُهَا فَأَخَذْتُهَا فَأَتَيْتُ بِهَا أَبَا طَلْحَةَ فَذَبَحَهَا بِمَرْوَةٍ فَبَعَثَ مَعِي بِفَخِذِهَا أَوْ بِوَرِكِهَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَكَلَهُ . قَالَ قُلْتُ أَكَلَهُ قَالَ قَبِلَهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَابِ عَنْ جَابِرٍ وَعَمَّارٍ وَمُحَمَّدِ بْنِ صَفْوَانَ وَيُقَالُ مُحَمَّدُ بْنُ صَيْفِيٍّ . وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ لاَ يَرَوْنَ بِأَكْلِ الأَرْنَبِ بَأْسًا . وَقَدْ كَرِهَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ أَكْلَ الأَرْنَبِ وَقَالُوا إِنَّهَا تَدْمِي .
Bize Mahmûd b. Ğaylân anlattı; dedi ki: Bize Ebû Dâvûd anlattı; dedi ki: Bize Şu'be, Hişâm b. Zeyd b. Enes'ten naklederek haber verdi. Dedi ki: Enes'i şöyle derken işittim: Merru'z-Zahrân'da bir tavşan kaldırdık. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in ashabı onun peşinden koştular. Ben ona yetiştim ve yakaladım. Onu Ebû Talha'ya getirdim, o da onu bir taşla kesti. Budunu veya kalçasını benimle Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'e gönderdi, O da bunu yedi. (Râvi Hişâm) dedi ki: (Enes'e) “Onu yedi mi?” dedim. “Onu kabul etti” dedi. (Ebû Îsâ der ki: Bu konuda Câbir, Ammâr, Muhammed b. Safvân -Muhammed b. Sayfî de denilir- den de rivayet vardır. Bu, hasen sahih bir hadistir. İlim ehlinin çoğunluğunun uygulaması buna göredir; tavşan yemekte bir sakınca görmezler. Bazı ilim ehli ise tavşan yemeyi kerih görmüş ve “O (hayız kanı gibi) kan görür” demişlerdir.)