1959. Hadis
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَطَاءٍ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ جَابِرِ بْنِ عَتِيكٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا حَدَّثَ الرَّجُلُ الْحَدِيثَ ثُمَّ الْتَفَتَ فَهِيَ أَمَانَةٌ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ وَإِنَّمَا نَعْرِفُهُ مِنْ حَدِيثِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ .
Bize Ahmed b. Muhammed anlattı, ona Abdullah b. el-Mübarek haber verdi, ona İbn Ebî Zi’b, Abdurrahman b. Atâ’dan, o Abdülmelik b. Câbir b. Atîk’ten, o da Câbir b. Abdullah’tan rivayet ederek şöyle dedi: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Bir kişi bir söz söyleyip sonra (etrafına) bakınırsa, o söz (orada bulunanlara) bir emanettir.” (Ebû Îsâ der ki: Bu hadis hasendir. Bunu sadece İbn Ebî Zi’b’in rivayetinden biliyoruz.)