477. Hadis
حَدَّثَنَا زِيَادُ بْنُ أَيُّوبَ الْبَغْدَادِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَبِيعَةَ، عَنْ فُضَيْلِ بْنِ مَرْزُوقٍ، عَنْ عَطِيَّةَ الْعَوْفِيِّ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ كَانَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الضُّحَى حَتَّى نَقُولَ لاَ يَدَعُ وَيَدَعُهَا حَتَّى نَقُولَ لاَ يُصَلِّي . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
Bize Ziyâd b. Eyyûb el-Bağdâdî anlattı; dedi ki: Bize Muhammed b. Rabîa haber verdi; Fudayl b. Merzûk'tan; Atıyye el-Avfî'den; Ebû Saîd el-Hudrî'den; dedi ki: Allah'ın Nebisi sallallâhu aleyhi ve sellem kuşluk namazını o kadar kılardı ki, "Onu (hiç) bırakmayacak" derdik. Bazen de o kadar terk ederdi ki, "Onu (hiç) kılmayacak" derdik. Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasen gariptir.