2506. Hadis
حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُجَالِدِ بْنِ سَعِيدٍ الْهَمْدَانِيُّ، حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ، ح قَالَ وَأَخْبَرَنَا سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ، حَدَّثَنَا أُمَيَّةُ بْنُ الْقَاسِمِ الْحَذَّاءُ الْبَصْرِيُّ، حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ، عَنْ بُرْدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ مَكْحُولٍ، عَنْ وَاثِلَةَ بْنِ الأَسْقَعِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تُظْهِرِ الشَّمَاتَةَ لأَخِيكَ فَيَرْحَمُهُ اللَّهُ وَيَبْتَلِيكَ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ . وَمَكْحُولٌ قَدْ سَمِعَ مِنْ وَاثِلَةَ بْنِ الأَسْقَعِ وَأَنَسِ بْنِ مَالِكٍ وَأَبِي هِنْدٍ الدَّارِيِّ وَيُقَالُ إِنَّهُ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ أَحَدٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ مِنْ هَؤُلاَءِ الثَّلاَثَةِ . وَمَكْحُولٌ شَامِيٌّ يُكْنَى أَبَا عَبْدِ اللَّهِ وَكَانَ عَبْدًا فَأُعْتِقَ وَمَكْحُولٌ الأَزْدِيُّ بَصْرِيٌّ سَمِعَ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ يَرْوِي عَنْهُ عُمَارَةُ بْنُ زَاذَانَ . حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ، عَنْ تَمِيمِ بْنِ عَطِيَّةَ، قَالَ كَثِيرًا مَا كُنْتُ أَسْمَعُ مَكْحُولاً يُسْأَلُ فَيَقُولُ نَدَانَمْ .
Bize Ömer b. İsmâil b. Mücâlid b. Sa'îd el-Hemdânî anlattı; bize Hafs b. Gıyâs anlattı. (H) Ve bize Seleme b. Şebîb haber verdi; bize Ümeyye b. el-Kâsım el-Hazzâ el-Basrî anlattı; bize Hafs b. Gıyâs anlattı; Bürd b. Sinân'dan; Mekhûl'den; Vâsile b. el-Eska'dan rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur: "Kardeşine karşı (başına gelen musibetten dolayı) sevinç gösterme (şamatada bulunma). Sonra Allah ona merhamet eder de seni imtihan eder (o musibeti sana verir)." (Der ki: Bu hadis hasen garibtir. Mekhûl; Vâsile b. el-Eska', Enes b. Mâlik ve Ebû Hind ed-Dârî'den hadis işitmiştir. Onun Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in ashabından bu üç kişi dışında kimseden hadis işitmediği söylenir. Mekhûl Şamlıdır, künyesi Ebû Abdullah'tır. Köle idi, sonradan azat edildi. Mekhûl el-Ezdî ise Basralıdır, Abdullah b. Ömer'den hadis işitmiştir ve ondan Umâre b. Zâzân rivayet etmektedir.) Bize Alî b. Hucr anlattı; bize İsmâil b. Ayyâş anlattı; Temîm b. Atıyye'den; dedi ki: "Ben Mekhûl'e (bir mesele) sorulurken çokça işitirdim, o da (bilmediği yerde Farsça): 'Nedânem (bilmiyorum),' derdi."