2711. Hadis
حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، أَنْبَأَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ اسْتَأْذَنْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي دَيْنٍ كَانَ عَلَى أَبِي فَقَالَ " مَنْ هَذَا " . فَقُلْتُ أَنَا . فَقَالَ " أَنَا أَنَا " . كَأَنَّهُ كَرِهَ ذَلِكَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Bize Süveyd b. Nasr anlattı; dedi ki: Bize İbnü'l-Mübârek haber verdi; dedi ki: Bize Şu'be bildirdi; Muhammed b. el-Münkedir'den; Câbir'den; (rivayet edildiğine göre) o şöyle demiştir: Babamın üzerinde olan bir borç hakkında (konuşmak için) Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in yanına girmek üzere izin istedim. (İçeriden): "Kim o?" dedi. Ben de: "Benim" dedim. Bunun üzerine (Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem): "Benim, benim!" dedi. Sanki bundan (ismin açıkça söylenmeyip 'benim' denilmesinden) hoşlanmamış gibiydi. (Ebû Îsâ der ki: Bu hasen sahih bir hadistir.)