3307. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الشَّيْبَانِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ شَهْرَ بْنَ حَوْشَبٍ، قَالَ حَدَّثَتْنَا أُمُّ سَلَمَةَ الأَنْصَارِيَّةُ، قَالَتْ قَالَتِ امْرَأَةٌ مِنَ النِّسْوَةِ مَا هَذَا الْمَعْرُوفُ الَّذِي لاَ يَنْبَغِي لَنَا أَنْ نَعْصِيَكَ فِيهِ قَالَ " لاَ تَنُحْنَ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ بَنِي فُلاَنٍ قَدْ أَسْعَدُونِي عَلَى عَمِّي وَلاَ بُدَّ لِي مِنْ قَضَائِهِنَّ فَأَبَى عَلَىَّ فَعَاتَبْتُهُ مِرَارًا فَأَذِنَ لِي فِي قَضَائِهِنَّ فَلَمْ أَنُحْ بَعْدُ عَلَى قَضَائِهِنَّ وَلاَ غَيْرِهِ حَتَّى السَّاعَةِ وَلَمْ يَبْقَ مِنَ النِّسْوَةِ امْرَأَةٌ إِلاَّ وَقَدْ نَاحَتْ غَيْرِي . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ . وَفِيهِ عَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ رضى الله عنها . قَالَ عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ أُمُّ سَلَمَةَ الأَنْصَارِيَّةُ هِيَ أَسْمَاءُ بِنْتُ يَزِيدَ بْنِ السَّكَنِ .
Bize Abd b. Humeyd anlattı. Bize Ebû Nuaym anlattı. Bize Yezîd b. Abdullah eş-Şeybânî anlattı. Dedi ki: Şehr b. Havşeb'in şöyle dediğini işittim: Ümmü Seleme el-Ensâriyye (r.anha) bize anlattı. Dedi ki: Kadınlardan biri (Peygamber'e): "(Biatte geçen) ve bize isyan etmememiz gereken 'maruf' (iyilik/meşru iş) nedir?" diye sordu. (Resûlullah s.a.v.): "Ağıt yakmayın (feryat ederek ağlamayın)" buyurdu. (Ümmü Seleme) dedi ki: "Ey Allah'ın Resûlü! Falan oğulları amcama ağlama konusunda bana yardım etmişlerdi (eşlik etmişlerdi). Benim de onlara bunu ödemem (karşılık vermem) gerekiyor" dedim. (Resûlullah) bana izin vermedi. Ona ısrarla tekrar sordum, sonunda bana (bu borcu) ödemem için izin verdi. Bunu ödedikten sonra bugüne kadar ne o konuda ne de başka bir konuda ağıt yaktım. (O gün biat eden) kadınlardan, benim dışımda ağıt yakmayan hiçbir kadın kalmadı." Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasen gariptir. Bu konuda Ümmü Atıyye'den de rivayet vardır. Abd b. Humeyd dedi ki: Ümmü Seleme el-Ensâriyye, Esmâ bint Yezîd b. Seken'dir.