3565. Hadis
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ وَكِيعٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْحَارِثِ، عَنْ عَلِيٍّ، رضى الله عنه قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا عَادَ مَرِيضًا قَالَ " اللَّهُمَّ أَذْهِبِ الْبَأْسَ رَبَّ النَّاسِ وَاشْفِ فَأَنْتَ الشَّافِي لاَ شِفَاءَ إِلاَّ شِفَاؤُكَ شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ .
Süfyân b. Vekî’ bize anlattı; Yahya b. Âdem bize anlattı; İsrâîl’den; Ebû İshak’tan; Hâris’ten; Ali’den (radıyallahu anh) nakledildiğine göre: Nebi (sallallâhu aleyhi ve sellem) bir hastayı ziyaret ettiğinde şöyle derdi: “Allah’ım! Zararı gider, ey insanların Rabbi! Şifa ver, zira şifa veren sensin. Senin şifandan başka şifa yoktur; hastalık bırakmayan bir şifa (ver).” Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasendir.