3564. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلِمَةَ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ كُنْتُ شَاكِيًا فَمَرَّ بِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَقُولُ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَجَلِي قَدْ حَضَرَ فَأَرِحْنِي وَإِنْ كَانَ مُتَأَخِّرًا فَأَرْفِغْنِي وَإِنْ كَانَ بَلاَءً فَصَبِّرْنِي . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَيْفَ قُلْتَ " . قَالَ فَأَعَادَ عَلَيْهِ مَا قَالَ قَالَ فَضَرَبَهُ بِرِجْلِهِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ عَافِهِ أَوِ اشْفِهِ " . شُعْبَةُ الشَّاكُّ . فَمَا اشْتَكَيْتُ وَجَعِي بَعْدُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Muhammed b. Müsennâ bize anlattı; Muhammed b. Ca’fer bize anlattı; Şu’be bize anlattı; Amr b. Murre’den; Abdullah b. Selime’den; Ali’den nakledildiğine göre: Ben hastaydım. Resûlullah (sallallâhu aleyhi ve sellem) yanımdan geçti; ben o sırada şöyle diyordum: “Allah’ım! Eğer ecelim geldiyse beni rahatlat. Eğer (ecelim) gecikmişse bana afiyet ver. Eğer bu bir imtihansa bana sabır ver.” Resûlullah (sallallâhu aleyhi ve sellem): “Nasıl dedin?” buyurdu. Ali dedi ki: Söylediğini ona tekrar etti. Bunun üzerine (Nebi) ayağıyla ona dokundu ve “Allah’ım! Ona afiyet ver” veya “Ona şifa ver” buyurdu. (Şüphe eden râvi Şu’be’dir). Ali dedi ki: Ondan sonra bir daha o ağrıdan şikayet etmedim. Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir.