3711. Hadis
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ وَكِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي وَيَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو سَهْلَةَ، قَالَ قَالَ لِي عُثْمَانُ يَوْمَ الدَّارِ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ عَهِدَ إِلَىَّ عَهْدًا فَأَنَا صَابِرٌ عَلَيْهِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ .
Bize Süfyan b. Vekî' anlattı; dedi ki: Bize babam ve Yahya b. Said, İsmail b. Ebi Halid'den, o Kays b. Ebi Hazim'den naklederek anlattı. (Kays) dedi ki: Bana Ebu Sehle anlattı; dedi ki: Osman (kuşatıldığı) Ev Günü'nde bana şöyle dedi: “Şüphesiz Resûlullah (sallallâhu aleyhi ve sellem) bana bir ahitte bulundu (söz verdi); ben de o söz (ahit) üzerine sabrediyorum.” Ebu İsa dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir. Bunu sadece İsmail b. Ebi Halid'in hadisinden (rivayeti olarak) biliyoruz.