3904. Hadis
حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، قَالَ حَدَّثَنِي الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنْ زَكَرِيَّا ابْنِ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ عَطِيَّةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَلاَ إِنَّ عَيْبَتِي الَّتِي آوِي إِلَيْهَا أَهْلُ بَيْتِي وَإِنَّ كَرِشِي الأَنْصَارُ فَاعْفُوا عَنْ مُسِيئِهِمْ وَاقْبَلُوا مِنْ مُحْسِنِهِمْ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَفِي الْبَابِ عَنْ أَنَسٍ .
Bize Hüseyin b. Hureys anlattı. Dedi ki: Bana Fadl b. Mûsâ, Zekeriyyâ b. Ebî Zâide'den, o Atıyye'den, o da Ebû Saîd el-Hudrî'den naklen anlattı ki: Nebi (sallallâhu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: "Dikkat edin! Benim sığınağım (sırdaşım) olan ehl-i beytimdir. Benim (özel) dayanağım (iç halkam) ise Ensar'dır. Onların kötülük yapanını affedin, iyilik yapanını(n iyiliğini) kabul edin." Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasendir. Bu konuda Enes'ten de rivayet vardır.