727. Hadis
حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، وَقُتَيْبَةُ، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلاَقَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُقَبِّلُ فِي شَهْرِ الصَّوْمِ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ وَحَفْصَةَ وَأَبِي سَعِيدٍ وَأُمِّ سَلَمَةَ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَأَنَسٍ وَأَبِي هُرَيْرَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَائِشَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَاخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ فِي الْقُبْلَةِ لِلصَّائِمِ فَرَخَّصَ بَعْضُ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي الْقُبْلَةِ لِلشَّيْخِ وَلَمْ يُرَخِّصُوا لِلشَّابِّ مَخَافَةَ أَنْ لاَ يَسْلَمَ لَهُ صَوْمُهُ وَالْمُبَاشَرَةُ عِنْدَهُمْ أَشَدُّ . وَقَدْ قَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ الْقُبْلَةُ تَنْقُصُ الأَجْرَ وَلاَ تُفْطِرُ الصَّائِمَ . وَرَأَوْا أَنَّ لِلصَّائِمِ إِذَا مَلَكَ نَفْسَهُ أَنْ يُقَبِّلَ وَإِذَا لَمْ يَأْمَنْ عَلَى نَفْسِهِ تَرَكَ الْقُبْلَةَ لِيَسْلَمَ لَهُ صَوْمُهُ . وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَالشَّافِعِيِّ .
Bize Hennâd ve Kuteybe anlattılar; dediler ki: Bize Ebu’l-Ahvas anlattı; Ziyâd b. İlâka’dan; Amr b. Meymûn’dan; Âişe’den rivayet ettiğine göre: “Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem oruç ayında (eşlerini) öperdi.” Ebû Îsâ dedi ki: Bu konuda Ömer b. el-Hattâb, Hafsa, Ebû Saîd, Ümmü Seleme, İbn Abbâs, Enes ve Ebû Hureyre’den de hadis rivayet edilmiştir. Ebû Îsâ dedi ki: Âişe hadisi hasen sahihtir. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in ashabından ve başkalarından ilim ehli, oruçlu için öpme konusunda ihtilaf ettiler. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in ashabından bazıları, yaşlı kimse için öpmeye ruhsat verirken genç kimse için ruhsat vermediler; orucunun selametinden (bozulmasından) korktukları için böyle yaptılar. Mübâşeret (ten teması) onlara göre daha ağırdır. Bazı ilim ehli ise: “Öpmek ecri azaltır ancak oruçlunun orucunu bozmaz” demiştir. (Genel) görüş şöyledir: Oruçlu kişi nefsine hakim olabiliyorsa öpebilir; eğer nefsinden emin değilse, orucunu korumak için öpmeyi terk eder. Süfyân es-Sevrî ve Şâfiî’nin görüşü budur.