وقرئ: أولو بقية، بوزن لقية، من بقاه يبقيه إذا راقبه وانتظره ومنه: «بقينا رسول الله ﷺ » والبقية المرّة من مصدره. والمعنى: فلو كان منهم أولو مراقبة وخشية من انتقام الله، كأنهم ينتظرون إيقاعه بهم لإشفاقهم إِلَّا قَلِيلًا استثناء منقطع، معناه: ولكن قليلا ممن أنجينا من القرون نهوا عن الفساد، وسائرهم تاركون للنهى. ومِنَ في مِمَّنْ أَنْجَيْنا حقها أن تكون للبيان لا للتبعيض، لأن النجاة إنما هي للناهين وحدهم، بدليل قوله تعالى أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا. فإن قلت: هل لوقوع هذا الاستثناء متصلا وجه يحمل عليه؟ قلت: إن جعلته متصلا على ما عليه ظاهر الكلام، كان المعنى فاسداً، لأنه يكون تحضيضاً لأولى البقية على النهى عن الفساد، إلا للقليل من الناجين منهم كما تقول:
«Lıkye» vezninde [ulu bakıyye] şeklinde de okunmuştur; bu, birini gözetleyip beklediğinde kullanılan «bekâhu yebkîhi» fiilindendir. «Resûlullah'ı [sallallâhu aleyhi ve sellem] bekledik » ifadesi de bundandır. «Bakıyye» ise bu fiilin mastar-ı merresidir (bir kez olma hali). Anlamı şöyledir: Onların içinde Allah'ın intikamından korkup sakınan ve sanki endişelerinden dolayı bu azabın başlarına gelmesini bekleyen kimseler bulunsaydı ya! { إِلَّا قَلِيلًا } “pek az kimse müstesna” ifadesi munkatı bir istisnadır. Anlamı: Fakat o nesillerden kurtardığımız pek az kimse kötülükten nehyettiler; geri kalanları ise nehyetmeyi terk ettiler. { مِمَّنْ أَنْجَيْنا } ifadesindeki [min] harf-i ceri teb'îz (kısmîlik) için değil, beyan için olmalıdır; çünkü kurtuluş sadece nehyedenlere aittir. Nitekim Yüce Allah'ın şu buyruğu buna delildir: { أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا } “Kötülükten nehyedenleri kurtardık, zulmedenleri ise yakaladık.” Eğer: Bu istisnanın muttasıl sayılmasına dayanak olabilecek bir vecih var mıdır? dersen, derim ki: Eğer sözün zahirine göre onu muttasıl yaparsan anlam bozulur; çünkü bu takdirde [fazilet] sahiplerini kötülükten nehyetmeye teşvik etmek olur, ancak onlardan kurtulan az bir topluluk bundan hariç tutulmuş olur. Tıpkı şöyle demen gibi:
هلا قرأ قومك القرآن إلا الصلحاء منهم، تريد استثناء الصلحاء من المحضضين على قراءة القرآن وإن قلت في تحضيضهم على النهى عن الفساد معنى نفيه عنهم، فكأنه قيل: ما كان من القرون أولو بقية إلا قليلا، كان استثناء متصلا ومعنى صحيحاً، وكان انتصابه على أصل الاستثناء، وإن كان الأفصح أن يرفع على البدل وَاتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا ما أُتْرِفُوا فِيهِ أراد بالذين ظلموا: تاركي النهى عن المنكرات، أى: لم يهتموا بما هو ركن عظيم من أركان الدين، وهو الأمر بالمعروف والنهى عن المنكر، وعقدوا هممهم بالشهوات، واتبعوا ما عرفوا فيه التنعم والتترف، من حب الرياسة والثروة، وطلب أسباب العيش الهنيء. ورفضوا ما وراء ذلك ونبذوه وراء ظهورهم. وقرأ أبو عمرو في رواية الجعفي، واتبع الذين ظلموا، يعنى: واتبعوا جزاء ما أتوفوا فيه. ويجوز أن يكون المعنى في القراءة المشهورة: أنهم اتبعوا جزاء إترافهم. وهذا معنى قوىّ لتقدم الإنجاء، كأنه قيل: إلا قليلا ممن أنجينا منهم وهلك السائر. فإن قلت: علام عطف قوله وَاتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا؟ قلت: إن كان معناه: واتبعوا الشهوات، كان معطوفاً على مضمر، لأنّ المعنى إلا قليلا ممن أنجينا منهم نهوا عن الفساد، واتبع الذين ظلموا شهواتهم، فهو عطف على نهوا. وإن كان معناه واتبعوا جزاء الإتراف، فالواو للحال، كأنه قيل: أنجينا القليل وقد اتبع الذين ظلموا جزاءهم. فإن قلت: فقوله وَكانُوا مُجْرِمِينَ؟ قلت: على أترفوا أى: اتبعوا الإتراف وكونهم مجرمين، لأن تابع الشهوات مغمور بالآثام. أو أريد بالإجرام
«Kavmin -içlerindeki salih kimseler müstesna- Kur'an okusaydı ya!» [dediğinde], salih olanları Kur'an okumaya teşvik edilenlerden istisna etmeyi murat edersin. Eğer onların fesattan sakındırmaya teşvik edilmelerinde, bu fiilin onlardan nefyedilmesi (bulunmayışı) manası olduğunu söylersen; sanki: «O nesillerden [fesadı engelleyen] fazilet sahibi kimseler çıkmadı, ancak pek azı müstesna» denilmiş gibi olur. Bu takdirde [istisna] muttasıl bir istisna ve doğru bir anlam olur; kelimenin mansub oluşu da istisnanın aslına göre gerçekleşmiş bulunur; her ne kadar daha fasih olanı bedel olarak merfû kılınması olsa da. { وَاتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا ما أُتْرِفُوا فِيهِ } “Zulmedenler ise kendilerine verilen refahın peşine düştüler” ifadesinde zulmedenlerle kastedilen; kötülüklerden sakındırmayı terk edenlerdir. Yani dinin büyük bir rüknü olan emr-i bi'l-ma'rûf ve nehy-i ani'l-münkeri (iyiliği emredip kötülükten sakındırmayı) önemsemediler, gayret ve heveslerini şehvetlere bağladılar; makam ve servet sevgisi ile rahat ve huzurlu bir hayatın vesilelerini aramak gibi içinde nimet ve refah gördükleri şeylerin peşine düştüler. Bunun ötesindeki her şeyi terk ettiler ve kulak ardı ettiler [arkalarına attılar]. Ebû Amr, Cu'fî rivayetinde [ve-üttubi'allezîne zalemû] şeklinde [meçhul sîgasıyla] okumuştur; yani: «Zulmedenler, içinde şımartıldıkları şeyin cezasına çarptırıldılar [ceza onların peşine takıldı]» demektir. Meşhur kıraatte de mananın: «Onlar, refah ve şımarıklıklarının cezasına tâbi kılındılar / ceza onları izledi» şeklinde olması caizdir. Kurtuluşun [ayet metninde] önceden zikredilmiş olması sebebiyle bu kuvvetli bir manadır; sanki: «Onlardan kurtardığımız pek azı müstesna [bunlar kurtuldu], diğerleri ise helak oldu» denilmiş gibidir. Eğer: «{ وَاتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا } “Zulmedenler ise peşine düştüler” ifadesi neye matuftur?» dersen, şöyle derim: Şayet manası: «Şehvetlerin peşine düştüler» şeklinde ise gizli bir [fiile] matuftur; çünkü mana: «Kendilerini kurtardığımız pek azı fesattan sakındırdı, zulmedenler ise şehvetlerinin peşine düştü» demektir; dolayısıyla bu, [takdir edilen] «نهوا» (sakındırdılar) fiiline matuftur. Eğer manası: «Refahlarının cezasına çarptırıldılar» şeklinde ise bu takdirde [başındaki] vâv hâl içindir; sanki: «Pek azını kurtardık; zulmedenler ise cezalarına çarptırılmışlardı» denilmiş gibidir. Eğer: «Peki { وَكانُوا مُجْرِمِينَ } “ve onlar suçlu/günahkâr kimseler idiler” ifadesi [neye matuftur]?» dersen, şöyle derim: { أُتْرِفُوا } fiiline matuftur; yani: Şımartılmanın ve günahkâr olmalarının peşine düştüler; zira şehvetlere uyan kimse günahlara batmıştır. Yahut günahkârlıktan (icrâm) murat
إغفالهم للشكر. أو على اتبعوا، أى اتبعوا شهواتهم وكانوا مجرمين بذلك. ويجوز أن يكون اعتراضاً وحكما عليهم بأنهم قوم مجرمون.
şükrü terk etmeleridir. Yahut { اتَّبَعُوا } ifadesine matuftur; yani şehvetlerine uydular ve bu yüzden günahkâr oldular. Bunun bir itiraz cümlesi (ara cümle) olması ve onların günahkâr bir kavim olduklarına hükmedilmesi de caizdir.
[سورة هود (١١) : آية ١١٧]
[Hûd Suresi (11), 117. Ayet]
وَما كانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرى بِظُلْمٍ وَأَهْلُها مُصْلِحُونَ (١١٧)
{ وَما كانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرى بِظُلْمٍ وَأَهْلُها مُصْلِحُونَ } “Halkı ıslah edici kimseler iken, Rabbin o şehirleri haksız yere helak edecek değildi.”
كانَ بمعنى صح واستقام. واللام لتأكيد النفي. وبِظُلْمٍ حال من الفاعل. والمعنى:
{ كانَ } fiili doğru olmak ve yakışmak anlamındadır. [Liyuhlike'deki] lâm harfi nefyi (olumsuzluğu) pekiştirmek içindir. { بِظُلْمٍ } ifadesi ise failden hâldir. Anlamı şudur:
واستحال في الحكمة أن يهلك الله القرى ظالما لها وَأَهْلُها قوم مُصْلِحُونَ تنزيها لذاته عن الظلم، وإيذاناً بأن إهلاك المصلحين من الظلم. وقيل: الظلم الشرك، ومعناه أنه لا يهلك القرى بسبب شرك أهلها وهم مصلحون يتعاطون الحق فيما بينهم ولا يضمون إلى شركهم فساداً آخر.
{ وَأَهْلُها } halkı { مُصْلِحُونَ } ıslah edici bir kavim iken, Allah'ın o memleketlere haksızlık ederek onları helak etmesi ilahi hikmette imkânsızdır. Bu, O'nun zatını zulümden tenzih etmek ve ıslah edicileri helak etmenin zulüm olacağını bildirmek içindir. Bir görüşe göre «zulüm» şirk demektir; anlamı da şudur: Halkı kendi aralarında hakkı gözeten dürüst kimseler olup, şirklerine başka bir fesat eklemedikleri sürece, Allah salt şirkleri sebebiyle o memleketleri helak etmez.
[سورة هود (١١) : الآيات ١١٨ الى ١١٩]
[Hûd Suresi (11), 118-119. Ayetler]
وَلَوْ شاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً واحِدَةً وَلا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ (١١٨) إِلاَّ مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَلِذلِكَ خَلَقَهُمْ وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ (١١٩)
{ وَلَوْ شاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً واحِدَةً وَلا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ (١١٨) إِلاَّ مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَلِذلِكَ خَلَقَهُمْ وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ (١١٩) } “Eğer Rabbin dileseydi, insanları elbette tek bir ümmet yapardı. Fakat onlar ihtilaf edip durmaktadırlar. Ancak Rabbinin merhamet ettiği kimseler müstesnadır. Zaten onları bunun için yarattı. Rabbinin 'Andolsun ki cehennemi tamamen cinlerden ve insanlardan dolduracağım' sözü yerine gelmiştir.”
وَلَوْ شاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً واحِدَةً يعنى لاضطرهم إلى أن يكونوا أهل أمّة واحدة أى ملة واحدة وهي ملة الإسلام، كقوله إِنَّ هذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً واحِدَةً وهذا الكلام يتضمن نفى الاضطرار، وأنه لم يضطرهم إلى الاتفاق على دين الحق، ولكنه مكنهم من الاختيار الذي هو أساس التكليف، فاختار بعضهم الحق وبعضهم الباطل، فاختلفوا، فلذلك قال وَلا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ إلا ناساً هداهم الله ولطف بهم، فاتفقوا على دين الحق غير مختلفين فيه وَلِذلِكَ خَلَقَهُمْ ذلك إشارة إلى ما دل عليه الكلام الأوّل وتضمنه، يعنى: ولذلك من التمكين والاختيار الذي كان عنه الاختلاف خلقهم، ليثيب مختار الحق بحسن اختياره، ويعاقب مختار الباطل بسوء اختياره وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ وهي قوله للملائكة لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ لعلمه بكثرة من يختار الباطل.
{ وَلَوْ شاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً واحِدَةً } “Eğer Rabbin dileseydi, insanları elbette tek bir ümmet yapardı”; yani onları tek bir ümmetin, yani İslam milletinin mensupları olmaya mecbur ederdi; nitekim { إِنَّ هذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً واحِدَةً } “Şüphesiz bu sizin ümmetiniz tek bir ümmettir” buyrulmuştur. Bu söz mecburiyeti nefiy manası taşır; yani Allah onları hak din üzerinde birleşmeye mecbur etmemiş, fakat teklifin esası olan seçme imkânını (ihtiyarı) onlara vermiştir. Onların kimi hakkı, kimi de batılı seçmiş ve böylece ihtilafa düşmüşlerdir. Bu yüzden: { وَلا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ } “Fakat onlar ihtilaf edip durmaktadırlar” buyurmuştur. { إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ } “Ancak Rabbinin merhamet ettiği kimseler müstesnadır”; yani Allah'ın hidayet verip lütufta bulunduğu ve böylece hakkında ihtilafa düşmeksizin hak dinde birleşen kimseler müstesnadır. { وَلِذلِكَ خَلَقَهُمْ } “Zaten onları bunun için yarattı”; [zâlike] kelimesi, önceki sözün delalet ettiği ve kapsadığı anlama işarettir; yani: Hakkı seçeni güzel seçiminden ötürü mükâfatlandırmak, batılı seçeni de kötü seçiminden ötürü cezalandırmak için, onları işte bu ihtilafın doğduğu irade serbestisi ve seçim yeteneği üzere yaratmıştır. { وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ } “Rabbinin sözü tamamlandı”; bu söz O'nun meleklere söylediği: { لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ } “Andolsun ki cehennemi tamamen cinlerden ve insanlardan dolduracağım” sözüdür; zira O, batılı seçecek olanların çokluğunu bilmektedir.
[سورة هود (١١) : الآيات ١٢٠ الى ١٢٢]
[Hûd Suresi (11), 120-122. Ayetler]
وَكُلاًّ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ ما نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَكَ وَجاءَكَ فِي هذِهِ الْحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَذِكْرى لِلْمُؤْمِنِينَ (١٢٠) وَقُلْ لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ إِنَّا عامِلُونَ (١٢١) وَانْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ (١٢٢)
{ وَكُلاًّ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ ما نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَكَ وَجاءَكَ فِي هذِهِ الْحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَذِكْرى لِلْمُؤْمِنِينَ (١٢٠) وَقُلْ لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ إِنَّا عامِلُونَ (١٢١) وَانْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ (١٢٢) } “Peygamberlerin haberlerinden kalbini kendisiyle sağlamlaştıracağımız her şeyi sana anlatıyoruz. Bu surede sana hak, müminlere de bir öğüt ve bir hatırlatma gelmiştir. İnanmayanlara de ki: 'Elinizden geleni yapın, biz de yapıyoruz! Siz bekleyin, biz de bekliyoruz!'”
وَكُلًّا التنوين فيه عوض من المضاف إليه كأنه قيل. وكل نبأ نَقُصُّ عَلَيْكَ ومِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ بيان لكل. ما نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَكَ بدل من كلا. ويجوز أن يكون المعنى: كل واقتصاص
{ وَكُلًّا } kelimesindeki tenvin muzafun ileyhin yerine ivazdır; sanki: "Sana anlattığımız her haberi { نَقُصُّ عَلَيْكَ }" denilmiş gibidir. { مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ } ifadesi [küll] kelimesinin beyanıdır. { ما نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَكَ } ifadesi ise [küllâ] kelimesinden bedeldir. Anlamın şöyle olması da caizdir: Her bir kıssayı ve anlatımı
نقصّ عليك، على معنى: وكل نوع من أنواع الاقتصاص نقصّ عليك، يعنى: على الأساليب المختلفة، وما نُثَبِّتُ بِهِ مفعول نقصّ. ومعنى تثبيت فؤاده: زيادة يقينه وما فيه طمأنينة قلبه، لأن تكاثر الأدلة أثبت للقلب وأرسخ للعلم وَجاءَكَ فِي هذِهِ الْحَقُّ أى في هذه السورة.
sana anlatıyoruz; yani: Anlatım türlerinin her bir çeşidini sana aktarıyoruz, yani farklı üsluplarla anlatıyoruz demektir. { ما نُثَبِّتُ بِهِ } ise «nakuṣṣu» fiilinin mefulüdür. Kalbini sağlamlaştırmanın anlamı: Yakînini artırmak ve kalbine sükûnet verecek şeyleri vermektir; zira delillerin çoğalması kalbi daha çok pekiştirir ve ilmi daha sağlam kılar. { وَجاءَكَ فِي هذِهِ الْحَقُّ } “Bu [sure]de sana hak gelmiştir”; yani bu surede.
أو في هذه الأنباء المقتصة فيها ما هو حق وَمَوْعِظَةٌ وَذِكْرى لِلْمُؤْمِنِينَ. وَقُلْ لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ من أهل مكة وغيرهم اعْمَلُوا على حالكم وجهتكم التي أنتم عليها إِنَّا عامِلُونَ وَانْتَظِرُوا بنا الدوائر إِنَّا مُنْتَظِرُونَ أن ينزل بكم نحو ما اقتص الله من النقم النازلة بأشباهكم.
Yahut bu anlatılan haberlerde hak olan şeyler, { وَمَوْعِظَةٌ وَذِكْرى لِلْمُؤْمِنِينَ } “müminler için bir öğüt ve bir hatırlatma” gelmiştir. { وَقُلْ لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ } Mekke ehlinden ve diğerlerinden iman etmeyenlere de ki: { اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ } “Bulunduğunuz durum ve tuttuğunuz yol üzere yapacağınızı yapın”, { إِنَّا عامِلُونَ } “şüphesiz biz de yapıyoruz”. { وَانْتَظِرُوا } bizim başımıza gelecek felaketleri bekleyin, { إِنَّا مُنْتَظِرُونَ } “biz de sizin benzerlerinizin başına inen cezaların bir benzerinin sizin başınıza inmesini beklemekteyiz”.
[سورة هود (١١) : آية ١٢٣]
[Hûd Suresi (11), 123. Ayet]
وَلِلَّهِ غَيْبُ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ وَإِلَيْهِ يُرْجَعُ الْأَمْرُ كُلُّهُ فَاعْبُدْهُ وَتَوَكَّلْ عَلَيْهِ وَما رَبُّكَ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ (١٢٣)
{ وَلِلَّهِ غَيْبُ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ وَإِلَيْهِ يُرْجَعُ الْأَمْرُ كُلُّهُ فَاعْبُدْهُ وَتَوَكَّلْ عَلَيْهِ وَما رَبُّكَ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ (١٢٣) } “Göklerin ve yerin gaybı Allah'a aittir. Bütün işler O'na döndürülür. Öyleyse O'na kulluk et ve O'na tevekkül et. Rabbin yaptıklarınızdan habersiz değildir.”
وَلِلَّهِ غَيْبُ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ لا تخفى عليه خافية مما يجرى فيهما، فلا تخفى عليه أعمالكم وَإِلَيْهِ يُرْجَعُ الْأَمْرُ كُلُّهُ فلا بدّ أن يرجع إليه أمرهم وأمرك، فينتقم لك منهم فَاعْبُدْهُ وَتَوَكَّلْ عَلَيْهِ فإنه كافيك وكافلك وَما رَبُّكَ بِغافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ وقرئ: تعملون، بالتاء:
{ وَلِلَّهِ غَيْبُ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ } Göklerde ve yerde olup bitenlerden hiçbir gizli şey O'na gizli kalmaz; dolayısıyla sizin amelleriniz de O'na gizli kalmaz. { وَإِلَيْهِ يُرْجَعُ الْأَمْرُ كُلُّهُ } Onların işi de senin işin de muhakkak O'na döndürülecektir ve O, senin intikamını onlardan alacaktır. { فَاعْبُدْهُ وَتَوَكَّلْ عَلَيْهِ } “Öyleyse O'na kulluk et ve O'na tevekkül et”; zira O, sana yeter ve seni gözetir. { وَما رَبُّكَ بِغافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ } [onların yaptıklarından]. [Ayet] te harfiyle [ta'melûne] şeklinde de okunmuştur:
أى أنت وهم على تغليب المخاطب.
Yani muhatabı galebe kılma yoluyla: "senin ve onların yaptıklarından" demektir.
عن رسول الله ﷺ: من قرأ سورة هود أعطى من الأجر عشر حسنات بعدد من صدّق بنوح ومن كذب به، وهود وصالح وشعيب ولوط وإبراهيم وموسى وكان يوم القيامة من السعداء إن شاء الله تعالى ذلك
Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'den [rivayet edildiğine göre şöyle buyurmuştur]: « مَنْ قَرَأَ سُورَةَ هُودٍ أُعْطِيَ مِنَ الْأَجْرِ عَشْرَ حَسَنَاتٍ بِعَدَدِ مَنْ صَدَّقَ بِنُوحٍ وَمَنْ كَذَّبَ بِهِ، وَهُودٍ وَصَالِحٍ وَشُعَيْبٍ وَلُوطٍ وَإِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَكَانَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مِنَ السُّعَدَاءِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَى ذَلِكَ » «Her kim Hûd Suresi'ni okursa; Nûh'u tasdik eden ve onu yalanlayanların, Hûd, Sâlih, Şuayb, Lût, İbrâhîm ve Mûsâ'nın [kavimlerinden tasdik ve tekzip edenlerin] sayısınca kendisine onar sevap verilir ve eğer Allah Teâlâ bunu dilerse kıyamet gününde bahtiyar kimselerden olur.»