{والحمد للَّهِ رَبّ العالمين} إشارةٌ إلى وصفِه ﷿ بصفاتِه الكريمةِ الثُّبوتيةِ بعد التَّنبيهِ على اتِّصافِه تعالى بجميعِ صفاته السَّلبيةِ وإيذانٌ باستتباعِها للأفعالِ الجميلةِ التي من جُملتها إفاضتُه عليهم من فُنُونِ الكراماتِ السنيةِ والكمالاتِ الدِّينيَّةِ والدُّنيويَّةِ وإسباغه عليهم وعلى مَن تبعِهم صُنوف النَّعماءِ الظَّاهرةِ والباطنةِ المُوجبةِ لحمده تعالى وإشعارٌ بأن ما وعده ﷺ من النُّصرةِ والغَلَبة قد تحقَّقتْ والمرادُ تنبيه المؤمنينَ على كيفيَّةِ تسبيحِه تعالى وتحميدِه والتَّسليم على رُسلِه الذين هم وسايط بينهم وبينَهُ عزَّ وعَلَا في فيضانِ الكَمالاتِ الدِّينيَّةِ والدُّنيويَّةِ عليهم ولعلَّ توسيطَ التَّسليمِ على المُرسلينَ بين تسبيحهِ تعالى وتحميدِه لختمِ السُّورةِ الكريمةِ بحمدِه تعالى مع ما فيه من الإشعارِ بأنَّ توفيقَهُ تعالى للتَّسليمُ عليهم من جُملةِ المُوجبةِ للحمدِ عن عليَ ﵁ من أحبَّ أنْ يُكتالَ بالمكيالِ الأَوْفى من الأجرِ يومَ القيامةِ فليكُن آخرُ كلامِه إذا قامَ من مجلسهِ سبحان رَبّكَ رَبّ العزة عمَّا يصفُون وسلامٌ على المُرسلينَ والحمدُ للَّهِ رَبّ العالمين عن رسول الله ﷺ مَنْ قرأَ الصآفات أُعطِيَ من الأجر عشرَ حَسَناتٍ بعددِ كلِّ جنيَ وشيطان وتباعدت منه مَرَدةُ الشَّياطينِ وبرىءَ مِنَ الشِّركِ وشَهد له حافظاهُ يومَ القيامةِ أنَّه كانَ مُؤمناً بالمُرسلين
{والحمد للَّهِ رَبّ العالمين} “Âlemlerin Rabbi olan Allah'a hamdolsun.”; Yüce Allah'ın bütün selbî sıfatlarla muttasıf olduğuna dikkat çekildikten sonra, O'nun azze ve celle kerim sübûtî sıfatlarıyla vasfedilmesine bir işaret ve bu sıfatların güzel fiilleri gerektirdiğine bir bildiridir. Ki bu fiillerin cümlesinden biri, O'nun [peygamberlere] yüce kerametler ile dinî ve dünyevî kemalat türlerini bahşetmesi ve onlara ve kendilerine uyanlara Yüce Allah'a hamdi gerektiren zâhirî ve bâtınî türlü nimetleri bolca vermesidir. Ayrıca ona sallallâhu aleyhi ve sellem vadettiği yardım ve galibiyetin gerçekleştiğine dair bir bildirimdir. Maksat, müminleri Yüce Allah'ı nasıl tesbih ve hamdedecekleri, dinî ve dünyevî kemalatın kendilerine akmasında aracı olan peygamberlerine nasıl selam getirecekleri hususunda uyarmaktır. Peygamberlere selamın, Yüce Allah'ı tesbih ile O'na hamd arasına konulması, yüce surenin O'na hamd ile tamamlanması ve Yüce Allah'ın onlara selam getirmeye muvaffak kılmasının da hamdi gerektiren şeylerden olduğuna işaret etmek içindir. Ali radıyallâhu anh'tan [rivayet edildiğine göre şöyle demiştir]: "Kıyamet gününde mükâfatın en dolgun ölçekle ölçülmesini isteyen kimse, meclisinden kalktığı vakit son sözü: 'Sübhâne Rabbike Rabbi'l-izzeti ammâ yasifûn ve selâmun ale'l-murselîn ve'l-hamdü lillâhi Rabbi'l-âlemîn (İzzet sahibi Rabbin, onların nitelediklerinden münezzehtir. Gönderilen peygamberlere selam olsun! Âlemlerin Rabbi olan Allah'a hamdolsun)' olsun." Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'den [şöyle rivayet edilmiştir]: "Kim Sâffât suresini okursa, kendisine her bir cin ve şeytan sayısınca on sevap verilir, azgın şeytanlar ondan uzaklaşır, şirkten berî olur ve Kıyamet gününde iki koruyucu meleği onun peygamberlere iman etmiş biri olduğuna şahitlik eder."