Binûn922. Hadis
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، أَنَّهُ سَمِعَهُ يَذْكُرُ، أَنَّهُ أُرْخِصَ لِلرِّعَاءِ أَنْ يَرْمُوا، بِاللَّيْلِ يَقُولُ فِي الزَّمَانِ الأَوَّلِ . قَالَ مَالِكٌ تَفْسِيرُ الْحَدِيثِ الَّذِي أَرْخَصَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِرِعَاءِ الإِبِلِ فِي تَأْخِيرِ رَمْىِ الْجِمَارِ فِيمَا نُرَى - وَاللَّهُ أَعْلَمُ - أَنَّهُمْ يَرْمُونَ يَوْمَ النَّحْرِ فَإِذَا مَضَى الْيَوْمُ الَّذِي يَلِي يَوْمَ النَّحْرِ رَمَوْا مِنَ الْغَدِ وَذَلِكَ يَوْمُ النَّفْرِ الأَوَّلِ فَيَرْمُونَ لِلْيَوْمِ الَّذِي مَضَى ثُمَّ يَرْمُونَ لِيَوْمِهِمْ ذَلِكَ لأَنَّهُ لاَ يَقْضِي أَحَدٌ شَيْئًا حَتَّى يَجِبَ عَلَيْهِ فَإِذَا وَجَبَ عَلَيْهِ وَمَضَى كَانَ الْقَضَاءُ بَعْدَ ذَلِكَ فَإِنْ بَدَا لَهُمُ النَّفْرُ فَقَدْ فَرَغُوا وَإِنْ أَقَامُوا إِلَى الْغَدِ رَمَوْا مَعَ النَّاسِ يَوْمَ النَّفْرِ الآخِرِ وَنَفَرُوا .
Ve bana Mâlik'ten; Yahya b. Saîd'den; Atâ b. Ebî Rabâh'tan; onun şöyle zikrettiğini işittiği [nakledildi]: “Çobanlara, (taşlarını) geceleyin atmaları hususunda ruhsat verilmiştir.” (Atâ) der ki: “Bu (söz), ilk zamanlardadır.” Mâlik dedi ki: “Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in deve çobanlarına cemre taşlarını geciktirme konusunda ruhsat verdiği hadisin tefsiri -bizce ve Allah en doğrusunu bilir- şöyledir: Onlar Kurban Bayramı günü taş atarlar. Bayramın ertesi günü (11. gün) geçince, ertesi gün (12. gün) yani ilk ayrılış gününde (Yevmü'n-Nefr'il-Evvel) taş atarlar. Böylece (önce) geçen gün için, sonra o günleri için taş atarlar. Çünkü bir şey kişiye vacip olmadan kaza edilmez. Vacip olup vakti geçince kaza bundan sonra olur. Eğer (Mina'dan) ayrılmak isterlerse işlerini bitirmiş olurlar. Şayet yarına (13. güne) kadar kalırlarsa, son ayrılış gününde (Yevmü'n-Nefr'il-Âhir) insanlarla birlikte taş atar ve ayrılırlar.”