923. Hadis
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ نَافِعٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ ابْنَةَ أَخٍ، لِصَفِيَّةَ بِنْتِ أَبِي عُبَيْدٍ نُفِسَتْ بِالْمُزْدَلِفَةِ فَتَخَلَّفَتْ هِيَ وَصَفِيَّةُ حَتَّى أَتَتَا مِنًى بَعْدَ أَنْ غَرَبَتِ الشَّمْسُ مِنْ يَوْمِ النَّحْرِ فَأَمَرَهُمَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ أَنْ تَرْمِيَا الْجَمْرَةَ حِينَ أَتَتَا وَلَمْ يَرَ عَلَيْهِمَا شَيْئًا . قَالَ يَحْيَى سُئِلَ مَالِكٌ عَمَّنْ نَسِيَ جَمْرَةً مِنَ الْجِمَارِ فِي بَعْضِ أَيَّامِ مِنًى حَتَّى يُمْسِيَ قَالَ لِيَرْمِ أَىَّ سَاعَةٍ ذَكَرَ مِنْ لَيْلٍ أَوْ نَهَارٍ كَمَا يُصَلِّي الصَّلاَةَ إِذَا نَسِيَهَا ثُمَّ ذَكَرَهَا لَيْلاً أَوْ نَهَارًا فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ بَعْدَ مَا صَدَرَ وَهُوَ بِمَكَّةَ أَوْ بَعْدَ مَا يَخْرُجُ مِنْهَا فَعَلَيْهِ الْهَدْىُ .
Ve bana Mâlik'ten; Ebû Bekir b. Nâfi'den; babasından [nakledildiğine göre]: “Safiyye bint Ebî Ubeyd'in erkek kardeşinin kızı Müzdelife'de doğum yaptı. Bu sebeple o ve Safiyye geride kaldılar; nihayet Kurban Bayramı günü güneş battıktan sonra Mina'ya geldiler. Abdullah b. Ömer onlara, geldikleri zaman cemreye taş atmalarını emretti ve bundan dolayı onlara bir şey (ceza) gerekmediğini düşündü.” Yahya dedi ki: Mâlik'e; “Mina günlerinden birinde akşam oluncaya kadar cemrelerden birini taşlamayı unutan kimse” soruldu. Mâlik dedi ki: “Gece veya gündüz hatırladığı herhangi bir saatte atsın; tıpkı namazı unutup da gece veya gündüz hatırladığında kıldığı gibi. Ancak şayet (Mina'dan) dönüp Mekke'ye geldikten sonra veya oradan çıktıktan sonra olursa, üzerine kurban (hedy) gerekir.”