1182. Hadis
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ قَالَ أَيُّمَا رَجُلٍ تَزَوَّجَ امْرَأَةً وَبِهِ جُنُونٌ أَوْ ضَرَرٌ فَإِنَّهَا تُخَيَّرُ فَإِنْ شَاءَتْ قَرَّتْ وَإِنْ شَاءَتْ فَارَقَتْ . قَالَ مَالِكٌ فِي الأَمَةِ تَكُونُ تَحْتَ الْعَبْدِ ثُمَّ تَعْتِقُ قَبْلَ أَنْ يَدْخُلَ بِهَا أَوْ يَمَسَّهَا إِنَّهَا إِنِ اخْتَارَتْ نَفْسَهَا فَلاَ صَدَاقَ لَهَا وَهِيَ تَطْلِيقَةٌ وَذَلِكَ الأَمْرُ عِنْدَنَا .
Bana Mâlik'ten anlattı; kendisine ulaştığına göre Saîd b. el-Müseyyeb şöyle derdi: "Hangi adam bir kadınla evlenir de kendisinde delilik veya (cinsel ilişkiye engel) bir zarar bulunursa, kadın muhayyer bırakılır. Dilerse yanında kalır, dilerse ayrılır." Mâlik, bir köle ile evli olup kocası kendisiyle zifafa girmeden veya dokunmadan önce azat edilen cariye hakkında şöyle dedi: "Eğer kadın nefsini (ayrılmayı) seçerse mehir alamaz ve bu bir talak sayılır. Bizim katımızdaki hüküm böyledir."