199. Hadis
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ صَدَقَةَ بْنِ يَسَارٍ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ حَكِيمٍ، أَنَّهُ رَأَى عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ يَرْجِعُ فِي سَجْدَتَيْنِ فِي الصَّلاَةِ عَلَى صُدُورِ قَدَمَيْهِ فَلَمَّا انْصَرَفَ ذَكَرَ لَهُ ذَلِكَ فَقَالَ إِنَّهَا لَيْسَتْ سُنَّةَ الصَّلاَةِ وَإِنَّمَا أَفْعَلُ هَذَا مِنْ أَجْلِ أَنِّي أَشْتَكِي .
Ve bana Mâlik'ten anlattı; Sadaka b. Yesâr'dan; Muğîre b. Hakîm'den; onun Abdullah b. Ömer'i şöyle yaparken gördüğünü: “Namazda iki secde arasında (otururken) ayaklarının üstüne çöküyordu. (Namazdan) ayrılınca ona bu durum soruldu. Dedi ki: 'Bu, namazın sünnetinden değildir. Ben bunu ancak rahatsız olduğum için yapıyorum.'”