1435. Hadis
وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى الْمَازِنِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ كَانَ فِي حَائِطِ جَدِّهِ رَبِيعٌ لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ فَأَرَادَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ أَنْ يُحَوِّلَهُ إِلَى نَاحِيَةٍ مِنَ الْحَائِطِ هِيَ أَقْرَبُ إِلَى أَرْضِهِ فَمَنَعَهُ صَاحِبُ الْحَائِطِ فَكَلَّمَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ فِي ذَلِكَ فَقَضَى لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ بِتَحْوِيلِهِ .
Bana Mâlik'ten, o Amr b. Yahya el-Mâzinî'den, o da babasından rivayet edildiğine göre şöyle demiştir: Dedesinin bahçesinde Abdurrahman b. Avf'a ait bir su arkı (kaynak/dere) vardı. Abdurrahman b. Avf, bu arkı bahçenin kendi arazisine daha yakın olan bir tarafına çevirmek istedi. Bahçe sahibi buna engel oldu. Abdurrahman b. Avf konuyu Ömer b. Hattâb'a anlattı. Ömer, Abdurrahman b. Avf lehine, suyu (istediği yere) çevirebileceğine dair hüküm verdi.