1442. Hadis
حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْحُصَيْنِ، عَنْ أَبِي غَطَفَانَ بْنِ طَرِيفٍ الْمُرِّيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَالَ مَنْ وَهَبَ هِبَةً لِصِلَةِ رَحِمٍ أَوْ عَلَى وَجْهِ صَدَقَةٍ فَإِنَّهُ لاَ يَرْجِعُ فِيهَا وَمَنْ وَهَبَ هِبَةً يَرَى أَنَّهُ إِنَّمَا أَرَادَ بِهَا الثَّوَابَ فَهُوَ عَلَى هِبَتِهِ يَرْجِعُ فِيهَا إِذَا لَمْ يُرْضَ مِنْهَا . قَالَ يَحْيَى سَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ الأَمْرُ الْمُجْتَمَعُ عَلَيْهِ عِنْدَنَا أَنَّ الْهِبَةَ إِذَا تَغَيَّرَتْ عِنْدَ الْمَوْهُوبِ لَهُ لِلثَّوَابِ بِزِيَادَةٍ أَوْ نُقْصَانٍ فَإِنَّ عَلَى الْمَوْهُوبِ لَهُ أَنْ يُعْطِيَ صَاحِبَهَا قِيمَتَهَا يَوْمَ قَبَضَهَا .
Bana Mâlik'ten, o Dâvud b. Husayn'dan, o da Ebû Gatafân b. Tarîf el-Mürrî'den rivayet edildiğine göre Ömer b. Hattâb şöyle demiştir: "Kim sıla-i rahim (akrabalık bağını gözetmek) veya sadaka niyetiyle bir hibe (bağış) yaparsa, artık ondan dönemez (onu geri alamaz). Ancak kim bir karşılık (sevap/ivaz) bekleyerek bağışta bulunur ve kendisi (verilen karşılıktan) razı edilmezse, hibesi üzerinde hak sahibidir; onu geri alabilir." Yahya dedi ki; Mâlik'i şöyle derken işittim: Bizim katımızda üzerinde ittifak edilen görüş şudur: Eğer karşılık beklenen hibe, kendisine bağış yapılan kişinin yanında bir artma veya eksilme ile değişikliğe uğrarsa; kendisine bağış yapılan kişi, malı teslim aldığı gündeki kıymetini (bedelini) sahibine öder (ve malı geri vermez).