1814. Hadis
وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ، لَقِيَ خِنْزِيرًا بِالطَّرِيقِ فَقَالَ لَهُ انْفُذْ بِسَلاَمٍ . فَقِيلَ لَهُ تَقُولُ هَذَا لِخِنْزِيرٍ فَقَالَ عِيسَى إِنِّي أَخَافُ أَنْ أُعَوِّدَ لِسَانِي النُّطْقَ بِالسُّوءِ .
Ve bana Mâlik'ten; Yahya b. Saîd'den anlattı ki; Meryem oğlu İsa yolda bir domuza rastladı ve ona: “Selametle geç git” dedi. Kendisine: “Bunu bir domuza mı söylüyorsun?” denildi. İsa: “Ben dilimi kötü söz söylemeye alıştırmaktan korkuyorum” dedi.