Binûn

Gömlek, Yen, İzâr ve Sarık Ucunun Uzunluğunun Keyfiyeti; Bunlardan Bir Şeyi Kibirlenerek Sarkıtmanın (İsbâl) Haram Olması ve Kibir Olmaksızın Sarkıtmanın Mekruh Olması Bâbı

Kaynak: Riyâzü's-Sâlihîn · İmam Nevevî · Riyâzü's-Sâlihîn (Fahl tahkiki) · Türkçe çeviri

789. Hadis

عن أسماءَ بنتِ يزيد الأنصاريَّةِ رَضِيَ الله عنها ، قالت : كَانَ كُمُّ قَمِيص رسول الله صلى الله عليه وسلم إِلَى الرُّسْغِ . رواه أَبُو داود والترمذي ، وقال : (( حديث حسن )) .

Esmâ bint Yezîd el-Ensâriyye radıyallâhu anhâ'dan rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in gömleğinin yeni bileğe kadardı. Ebû Dâvûd ve Tirmizî rivayet etmiş; [Tirmizî] “Hasen bir hadistir” demiştir.

790. Hadis

وعن ابن عمر رضي الله عنهما : أنَّ النبيَّ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( مَنْ جَرَّ ثَوْبَهُ خُيَلاءَ لَمْ يَنْظُرِ اللهُ إِلَيْهِ يَوْمَ القِيَامَةِ )) فَقَالَ أَبُو بكر : يَا رسول الله ، إنَّ إزاري يَسْتَرْخِي إِلاَّ أنْ أَتَعَاهَدَهُ ، فَقَالَ لَهُ رسول الله صلى الله عليه وسلم : (( إنَّكَ لَسْتَ مِمَّنْ يَفْعَلُهُ خُيَلاءَ )) رواه البخاري وروى مسلم بعضه .

İbn Ömer radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildiğine göre Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kim kibirlenerek elbisesini yerde sürürse, kıyamet günü Allah ona bakmaz.” Bunun üzerine Ebû Bekir: ‘Yâ Resûlallah! Benim izârım (belden aşağı bağlanan örtüm), gözetip toparlamadığım zaman gevşeyip sarkıyor’ dedi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ona: “Sen bunu kibirlenerek yapanlardan değilsin” buyurdu. Buhârî rivayet etmiştir; Müslim de bir kısmını rivayet etmiştir.

791. Hadis

وعن أَبي هريرة رضي الله عنه : أنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( لا يَنْظُرُ اللهُ يَوْمَ القِيَامَةِ إِلَى مَنْ جَرَّ إزاره بَطَراً )) متفقٌ عَلَيْهِ .

Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Allah kıyamet günü, şımarıklık ve kibirle izârını yerde sürüyen kimseye bakmaz.” Müttefekun aleyh.

792. Hadis

وعنه ، عن النبيِّ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( مَا أسْفَل مِنَ الكَعْبَيْنِ مِنَ الإزْارِ فَفِي النار )) رواه البخاري .

Yine ondan, Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den rivayet edildiğine göre şöyle buyurdu: “İzârdan topukların altına inen kısım ateştedir.” Buhârî rivayet etmiştir.

793. Hadis

وعن أَبي ذر رضي الله عنه ، عن النبيِّ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( ثلاثةٌ لا يُكَلِّمُهُمُ اللهُ يَوْمَ القِيَامَةِ ، وَلاَ يَنْظُرُ إلَيْهِمْ ، وَلاَ يُزَكِّيهِمْ ، وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ )) قَالَ : فقَرأها رسول الله صلى الله عليه وسلم ثلاثَ مِرار ، قَالَ أَبُو ذرٍّ : خَابُوا وَخَسِرُوا ! مَنْ هُمْ يَا رسول الله ؟ قَالَ : (( المُسْبِلُ ، وَالمنَّانُ ، وَالمُنْفِقُ سِلْعَتَهُ بِالحَلِفِ الكاذِبِ )) رواه مسلم . وفي رواية لَهُ : (( المُسْبِلُ إزَارَهُ )) .

Ebû Zer radıyallâhu anh'den, Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den rivayet edildiğine göre şöyle buyurdu: “Üç kişi vardır ki kıyamet günü Allah onlarla konuşmaz, onlara bakmaz ve onları temize çıkarmaz; onlar için acı bir azap vardır.” [Ebû Zer] dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bunu üç defa tekrarladı. Ebû Zer: ‘Mahvoldular ve hüsrana uğradılar! Kimdir onlar yâ Resûlallah?’ dedi. Buyurdu ki: “Elbisesini sarkıtan (müsbil), yaptığı iyiliği başa kakan (mennân) ve malını yalan yeminle satan kimse.” Müslim rivayet etmiştir. Onun bir başka rivayetinde: “İzârını sarkıtan” şeklindedir.

794. Hadis

وعن ابن عمر رضي الله عنهما ، عن النبيِّ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( الإسْبَالُ في الإزار ، وَالقَمِيصِ ، وَالعِمَامةِ ، مَنْ جَرَّ شَيْئاً خُيَلاءَ لَمْ ينْظُرِ الله إِلَيْهِ يَوْمَ القِيَامَةِ )) رواه أَبُو داود والنسائي بإسناد صحيح .

İbn Ömer radıyallâhu anhümâ'dan, Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den rivayet edildiğine göre şöyle buyurdu: “İsbâl (elbise sarkıtma) izârda, gömlekte ve sarıktadır. Kim kibirlenerek bir şeyi yerde sürürse, kıyamet günü Allah ona bakmaz.” Ebû Dâvûd ve Nesâî sahih bir isnadla rivayet etmiştir.

795. Hadis

وعن أَبي جُرَيٍّ جابر بن سُلَيْم رضي الله عنه ، قَالَ : رَأَيْتُ رَجُلاً يَصْدُرُ النَّاسُ عَنْ رَأْيهِ ، لا يَقُولُ شَيْئاً إِلاَّ صَدَرُوا عَنْهُ ، قُلْتُ : مَنْ هَذَا ؟ قالوا : رسولُ الله صلى الله عليه وسلم . قُلْتُ : عَلَيْكَ السَّلامُ يَا رسول الله – مرّتين – قَالَ : (( لاَ تَقُلْ : عَلَيْكَ السَّلامُ ، عَلَيْكَ السَّلامُ تَحِيَّةُ المَوْتَى ، قُلْ : السَّلامُ عَلَيْكَ )) قَالَ : قُلْتُ : أنْتَ رسول اللهِ ؟ قَالَ : (( أنَا رسول الله الَّذِي إِذَا أصَابَكَ ضُرٌّ فَدَعَوْتَهُ كَشَفَه عَنْكَ ، وَإِذَا أصَابَكَ عَامُ سَنَةٍ فَدَعَوْتَهُ أَنْبَتَهَا لَكَ ، وَإِذَا كُنْتَ بِأَرْضٍ قَفْرٍ أَوْ فَلاَةٍ فَضَلَّتْ رَاحِلَتُكَ ، فَدَعَوْتَهُ رَدَّهَا عَلَيْكَ )) قَالَ : قُلْتُ : اعْهَدْ إِلَيَّ . قَالَ : (( لاَ تَسُبَّنَ أحَداً )) قَالَ : فَمَا سَبَبْتُ بَعْدَهُ حُرّاً ، وَلاَ عَبْداً ، وَلاَ بَعِيراً ، وَلاَ شَاةً ، (( ولاَ تَحْقِرَنَّ مِنَ المَعْرُوفِ شَيْئاً ، وأَنْ تُكَلِّمَ أخَاكَ وَأنْتَ مُنْبَسِطٌ إِلَيْهِ وَجْهُكَ ، إنَّ ذَلِكَ مِنَ المَعْرُوفِ ، وَارْفَعْ إزَارَكَ إِلَى نِصْفِ السَّاقِ ، فَإنْ أبَيْتَ فَإلَى الكَعْبَينِ ، وَإيَّاكَ وَإسْبَالَ الإزَار فَإنَّهَا مِنَ المخِيلَةِ . وَإنَّ اللهَ لاَ يُحِبُّ المَخِيلَةَ ؛ وَإن امْرُؤٌ شَتَمَكَ وعَيَّرَكَ بِمَا يَعْلَمُ فِيكَ فَلاَ تُعَيِّرْهُ بِمَا تَعْلَمُ فِيهِ ، فَإنَّمَا وَبَالُ ذَلِكَ عَلَيْهِ )) رواه أَبُو داود والترمذي بإسناد صحيح ، وقال الترمذي : (( حديث حسن صحيح )) .

Ebû Cürey Câbir b. Süleym radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: İnsanların görüşüne göre hareket ettiği, ne söylerse mutlaka ona uydukları bir adam gördüm. ‘Kimdir bu?’ dedim. ‘Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'dir’ dediler. İki defa: ‘Aleyke's-selâm yâ Resûlallah’ dedim. Buyurdu ki: “‘Aleyke's-selâm’ deme; ‘aleyke's-selâm’ ölülerin selâmıdır. ‘Es-selâmü aleyke’ de.” Dedi ki: ‘Sen Allah'ın Resûlü müsün?’ dedim. Buyurdu ki: “Ben, başına bir sıkıntı geldiğinde kendisine dua ettiğin zaman onu senden gideren; kıtlık yılı sana çattığında kendisine dua ettiğin zaman senin için [yerden ekin] bitiren; ıssız bir yerde ya da çölde bulunduğun sırada bineğin kaybolduğunda kendisine dua ettiğin zaman onu sana geri döndüren Allah'ın Resûlüyüm.” Dedi ki: ‘Bana öğüt ver’ dedim. “Sakın kimseye sövme” buyurdu. Dedi ki: Ondan sonra ne bir hüre, ne bir köleye, ne bir deveye ne de bir koyuna sövdüm. [Sonra şöyle devam etti:] “İyilikten hiçbir şeyi küçük görme. Kardeşinle güler yüzle konuşman da iyiliklerdendir. İzârını baldırının yarısına kadar kaldır; eğer buna yanaşmazsan topuklara kadar [indir]. İzârı sarkıtmaktan sakın; çünkü bu kibirdendir ve şüphesiz Allah kibri sevmez. Eğer bir kimse sana söver ve sende bildiği bir kusurla seni ayıplarsa, sen onu kendisinde bildiğin bir kusurla ayıplama; çünkü bunun vebali ancak onun üzerinedir.” Ebû Dâvûd ve Tirmizî sahih bir isnadla rivayet etmiş; Tirmizî “Hasen sahih bir hadistir” demiştir.

796. Hadis

وعن أَبي هريرة رضي الله عنه ، قَالَ : بينما رَجُلٌ يُصَلَّي مسبلٌ إزَارَهُ ، قَالَ لَهُ رسول الله صلى الله عليه وسلم : (( اذْهَبْ فَتَوَضَّأ )) فَذَهَبَ فَتَوَضّأَ ، ثُمَّ جَاءَ ، فَقَالَ : (( اذْهَبْ فَتَوَضّأ )) فَقَالَ لَهُ رجُلٌ : يَا رسولَ اللهِ ، مَا لَكَ أمَرْتَهُ أنْ يَتَوَضّأَ ثُمَّ سَكَتَّ عَنْهُ ؟ قَالَ : (( إنّهُ كَانَ يُصَلِّي وَهُوَ مُسْبِلٌ إزَارَهُ ، وَإنَّ اللهَ لاَ يَقْبَلُ صَلاَةَ رَجُلٍ مُسْبلٍ )) رواه أَبُو داود بإسناد صحيح عَلَى شرط مسلم .

Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Bir adam izârını (belden aşağı sarılan örtü) topuklarından aşağı sarkıtmış halde namaz kılarken Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ona: “Git, abdest al” buyurdu. Adam gidip abdest aldı, sonra geldi. Resûlullah tekrar: “Git, abdest al” buyurdu. Bunun üzerine bir adam ona: ‘Yâ Resûlallah! Neden ona abdest almasını emrettin de sonra bir şey söylemeyip sustun?’ dedi. Resûlullah şöyle buyurdu: “O, izârını sarkıtmış halde namaz kılıyordu. Şüphesiz Allah, izârını sarkıtan kimsenin namazını kabul etmez.” Ebû Dâvûd, Müslim'in şartına uygun sahih bir isnadla rivayet etmiştir.

797. Hadis

وعن قيس بن بشر التَّغْلِبيِّ ، قَالَ : أخْبَرَني أَبي - وكان جَلِيساً لأَبِي الدرداء - قَالَ : كَانَ بِدمَشْق رَجُلٌ مِنْ أصْحَابِ النَّبيِّ صلى الله عليه وسلم يقال لَهُ سهل بن الْحَنْظَلِيَّةِ ، وَكَانَ رَجُلاً مُتَوَحِّداً قَلَّمَا يُجَالِسُ النَّاسَ ، إنَّمَا هُوَ صَلاَةٌ ، فإذا فَرَغَ فَإنَّمَا هُوَ تَسْبِيحٌ وَتَكْبيرٌ حَتَّى يَأتي أهْلَهُ ، فَمَرَّ بنا وَنَحْنُ عِنْدَ أَبي الدَّرداء ، فَقَالَ لَهُ أَبُو الدرداءِ : كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلاَ تَضُرُّكَ . قَالَ : بَعَثَ رسول الله صلى الله عليه وسلم سَرِيَّةً فَقَدِمَتْ ، فَجَاءَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَجَلَسَ في المَجْلِسِ الَّذِي يَجْلِسُ فِيهِ رسُولُ الله صلى الله عليه وسلم ، فَقَالَ لِرَجُلٍ إِلَى جَنْبِهِ : لَوْ رَأيْتَنَا حِيْنَ التَقَيْنَا نَحْنُ وَالعَدُوُّ ، فَحَمَلَ فُلانٌ وَطَعَنَ ، فَقَالَ : خُذْهَا مِنِّي ، وَأنَا الغُلاَمُ الغِفَاريُّ ، كَيْفَ تَرَى في قَوْلِهِ ؟ قَالَ : مَا أرَاهُ إِلاَّ قَدْ بَطَلَ أجْرُهُ . فَسَمِعَ بِذلِكَ آخَرُ ، فَقَالَ : مَا أرَى بِذلِكَ بَأساً ، فَتَنَازَعَا حَتَّى سَمِعَ رسول الله صلى الله عليه وسلم ، فَقَالَ: (( سُبْحَانَ الله ؟ لاَ بَأسَ أنْ يُؤجَرَ وَيُحْمَدَ )) فَرَأَيْتُ أَبَا الدَّرْدَاء سُرَّ بِذلِكَ ، وَجَعَلَ يَرْفَعُ رَأسَهُ إِلَيْهِ ، وَيَقُولُ : أأنْتَ سَمِعْتَ ذَلِكَ مِنْ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم ؟ فيقول : نَعَمْ ، فما زال يُعِيدُ عَلَيْهِ حَتَّى إنّي لأَقُولُ لَيَبْرُكَنَّ عَلَى رُكْبَتَيْهِ ، قَالَ : فَمَرَّ بِنَا يَوْماً آخَرَ ، فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْداء : كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلاَ تَضُرُّكَ ، قَالَ : قَالَ لنا رسول الله صلى الله عليه وسلم : (( المُنْفِقُ عَلَى الخَيْلِ ، كَالبَاسِطِ يَدَهُ بالصَّدَقَةِ لاَ يَقْبضُهَا )) ، ثُمَّ مَرَّ بِنَا يَوماً آخَرَ ، فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْداء : كَلِمَةً تَنْفَعنَا وَلاَ تَضُرُّكَ ، قَالَ : قَالَ رسول الله صلى الله عليه وسلم : (( نِعْمَ الرَّجُلُ خُرَيمٌ الأسَديُّ ! لولا طُولُ جُمَّتِهِ وَإسْبَالُ إزَارِهِ! )) فَبَلَغَ ذَلِكَ خُرَيْماً فَعَجَّلَ، فَأَخَذَ شَفْرَةً فَقَطَعَ بِهَا جُمَّتَهُ إِلَى أُذُنَيْهِ ، وَرَفَعَ إزارَهُ إِلَى أنْصَافِ سَاقَيْهِ . ثُمَّ مَرَّ بِنَا يَوْماً آخَرَ فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْداء : كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلاَ تَضُرُّكَ ، قَالَ : سَمِعْتُ رسول الله صلى الله عليه وسلم ، يقول : (( إنَّكُمْ قَادِمُونَ عَلَى إخْوانِكُمْ ، فَأصْلِحُوا رِحَالكُمْ ، وَأصْلِحُوا لِبَاسَكُمْ حَتَّى تَكُونُوا كَأنَّكُمْ شَامَةٌ في النَّاسِ ؛ فإِنَّ الله لاَ يُحِبُّ الفُحْشَ وَلاَ التَّفَحُّش )) رواه أَبُو داود بإسنادٍ حسنٍ ، إِلاَّ قيس بن بشر فاختلفوا في توثِيقِهِ وَتَضْعِيفِهِ ، وَقَدْ روى لَهُ مسلم .

Kays b. Bişr et-Tağlibî'den rivayet edildi; dedi ki: Babam —ki Ebü'd-Derdâ'nın meclis arkadaşıydı— bana haber verdi; dedi ki: Dımaşk'ta Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'in ashâbından Sehl b. el-Hanzaliyye denilen bir zat vardı. Yalnızlığı seven, insanlarla pek az oturup kalkan biriydi. Onun işi gücü namazdı; namazdan çıktığında da ailesinin yanına varıncaya kadar işi sadece tesbih ve tekbir getirmekti. Biz Ebü'd-Derdâ'nın yanındayken bize uğradı. Ebü'd-Derdâ ona: ‘Bize fayda verecek, sana da zararı dokunmayacak bir söz söyle’ dedi. O da şöyle anlattı: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bir seriyye (küçük askerî birlik) göndermişti. Seriyye döndüğünde içlerinden bir adam gelip Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in oturduğu meclise oturdu ve yanındaki bir adama şöyle dedi: ‘Düşmanla karşılaştığımız zaman bizi bir görseydin! Falan kimse hücum edip mızrağını sapladı ve: Al bunu benden, ben Gıfârlı delikanlıyım! dedi. Onun bu sözü hakkında ne dersin?’ Yanındaki adam: ‘Bence onun ecrinin boşa gitmiş olmasından başka bir şey değildir’ dedi. Başka biri bunu işitti ve: ‘Ben bunda bir sakınca görmüyorum’ dedi. İkisi tartışmaya başladılar; nihayet Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem onları işitti ve: “Sübhânallah! Hem ecir kazanmasında hem de övülmesinde bir sakınca yoktur” buyurdu. Ebü'd-Derdâ'nın buna sevindiğini gördüm; başını ona doğru kaldırıyor ve: ‘Bunu Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'den sen mi işittin?’ diyordu. O da: ‘Evet’ diyordu. Ebü'd-Derdâ bu soruyu ona o kadar tekrar edip durdu ki kendi kendime: ‘Herhalde dizleri üzerine çökecek’ dedim. Babam devamla dedi ki: Başka bir gün bize yine uğradı. Ebü'd-Derdâ ona: ‘Bize fayda verecek, sana da zararı dokunmayacak bir söz söyle’ dedi. O da dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bize şöyle buyurdu: “Atlar için harcama yapan kimse, elini sadaka vermek için uzatıp da hiç geri çekmeyen kimse gibidir.” Sonra başka bir gün bize yine uğradı. Ebü'd-Derdâ ona: ‘Bize fayda verecek, sana da zararı dokunmayacak bir söz söyle’ dedi. O da dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Hureym el-Esedî ne iyi adamdır! Keşke saçının uzunluğu ve izârını sarkıtması olmasa!” Bu söz Hureym'e ulaştı; hemen aceleyle bir bıçak alıp saçını kulakları hizasına kadar kesti ve izârını da baldırlarının yarısına kadar kaldırdı. Sonra başka bir gün bize yine uğradı. Ebü'd-Derdâ ona: ‘Bize fayda verecek, sana da zararı dokunmayacak bir söz söyle’ dedi. O da dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'i şöyle buyururken işittim: “Sizler kardeşlerinizin yanına gidiyorsunuz; bineklerinizi ve eşyalarınızı düzeltin, elbiselerinizi de düzeltin ki insanlar arasında sanki bir ben gibi seçkin olasınız. Şüphesiz Allah çirkinliği ve çirkin davranmayı sevmez.” Ebû Dâvûd hasen bir isnadla rivayet etmiştir; ancak Kays b. Bişr müstesnadır, zira âlimler onun sika (güvenilir) sayılması ve zayıf görülmesi hususunda ihtilaf etmişlerdir. Bununla birlikte Müslim ondan hadis rivayet etmiştir.

798. Hadis

وعن أَبي سعيد الخدريِّ رضي الله عنه ، قَالَ : قَالَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم : (( إزْرَةُ المُسْلِمِ إِلَى نِصْفِ السَّاقِ ، وَلاَ حَرَجَ – أَوْ لاَ جُنَاحَ – فِيمَا بَيْنَهُ وَبَيْنَ الكَعْبَيْنِ ، فمَا كَانَ أسْفَلَ مِنَ الكَعْبَيْنِ فَهُوَ في النَّارِ ، وَمَنْ جَرَّ إزَارَهُ بَطَراً لَمْ يَنْظُرِ اللهُ إِلَيْهِ )) رواه أَبُو داود بإسنادٍ صحيحٍ .

Ebû Saîd el-Hudrî radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Müslümanın izârını bağlama yeri baldırının yarısına kadardır. Baldırın yarısı ile topuklar arasında olmasında da bir güçlük —yahut bir günah— yoktur. Topuklardan aşağıda olan kısım ise ateştedir. Kim de şımarıklık ve kibirle izârını yerde sürürse Allah ona rahmet nazarıyla bakmaz.” Ebû Dâvûd sahih bir isnadla rivayet etmiştir.

799. Hadis

وعن ابن عمر رضي الله عنهما ، قَالَ : مررتُ عَلَى رسولِ الله صلى الله عليه وسلم وفي إزَارِي استرخاءٌ ، فَقَالَ : (( يَا عَبدَ اللهِ ، ارْفَعْ إزَارَكَ )) فَرَفَعْتُهُ ثُمَّ قَالَ : (( زِدْ )) فَزِدْتُ ، فَمَا زِلْتُ أتَحَرَّاهَا بَعْدُ . فَقَالَ بَعْضُ القَوْم : إِلَى أينَ ؟ فَقَالَ : إِلَى أنْصَافِ السَّاقَيْنِ . رواه مسلم .

İbn Ömer radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildi; dedi ki: İzârımda bir gevşeklik ve sarkıklık olduğu halde Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in yanından geçtim. Bana: “Ey Abdullah, izârını kaldır!” buyurdu. Ben de onu kaldırdım. Sonra: “Biraz daha kaldır!” buyurdu; ben de biraz daha kaldırdım. Ondan sonra hep o ölçüyü korumaya özen gösterdim. Oradaki topluluktan bazıları: ‘Nereye kadar?’ diye sordu. İbn Ömer: ‘Baldırların yarısına kadar’ dedi. Müslim rivayet etmiştir.

800. Hadis

وعنه ، قَالَ : قَالَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم : (( مَنْ جَرَّ ثَوْبَهُ خُيَلاءَ لَمْ يَنْظُرِ اللهُ إِلَيْهِ يَوْمَ القِيَامَةِ )) فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ : فَكَيْفَ تَصْنَعُ النِّسَاءُ بذُيُولِهِنَّ ؟ قَالَ : (( يُرْخِينَ شِبْراً )) قالت : إِذَاً تَنْكَشِفُ أقْدَامُهُنَّ . قَالَ : (( فَيرخِينَهُ ذِرَاعاً لاَ يَزِدْنَ )) رواه أَبُو داود والترمذي ، وقال : (( حديث حسن صحيح )) .

Yine ondan rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kim kibirlenerek elbisesini yerde sürürse kıyamet günü Allah ona rahmet nazarıyla bakmaz.” Bunun üzerine Ümmü Seleme: ‘Peki kadınlar eteklerini ne yapacaklar?’ diye sordu. Resûlullah: “Bir karış sarkıtırlar” buyurdu. Ümmü Seleme: ‘O zaman ayakları açılır’ dedi. Resûlullah: “Öyleyse bir arşın sarkıtırlar, bundan fazla uzatmazlar” buyurdu. Ebû Dâvûd ve Tirmizî rivayet etmiş; Tirmizî “Hasen sahih bir hadistir” demiştir.