Binûn

126. Hadis

Kaynak: Riyâzü's-Sâlihîn · İmam Nevevî · Riyâzü's-Sâlihîn (Fahl tahkiki) · Türkçe çeviri

126. Hadis

العاشر : عَنْهُ : أنَّ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( بَينَما رَجُلٌ يَمشي بِطَريقٍ اشْتَدَّ عَلَيهِ العَطَشُ ، فَوَجَدَ بِئراً فَنَزَلَ فِيهَا فَشربَ ، ثُمَّ خَرَجَ فإذَا كَلْبٌ يَلْهَثُ يأكُلُ الثَّرَى مِنَ العَطَشِ ، فَقَالَ الرَّجُلُ : لَقَدْ بَلَغَ هَذَا الكَلْبُ مِنَ العَطَشِ مِثلُ الَّذِي كَانَ قَدْ بَلَغَ مِنِّي فَنَزَلَ البِئْرَ فَمَلأَ خُفَّهُ مَاءً ثُمَّ أمْسَكَهُ بفيهِ حَتَّى رَقِيَ ، فَسَقَى الكَلْبَ ، فَشَكَرَ الله لَهُ ، فَغَفَرَ لَهُ )) قالوا : يَا رَسُول اللهِ ، إنَّ لَنَا في البَهَائِمِ أَجْراً ؟ فقَالَ : (( في كُلِّ كَبِدٍ رَطْبَةٍ أجْرٌ )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ . وفي رواية للبخاري : (( فَشَكَرَ اللهُ لَهُ ، فَغَفَرَ لَهُ ، فأدْخَلَهُ الجَنَّةَ )) وفي رواية لهما : (( بَيْنَما كَلْبٌ يُطِيفُ بِرَكِيَّةٍ قَدْ كَادَ يقتلُهُ العَطَشُ إِذْ رَأَتْهُ بَغِيٌّ مِنْ بَغَايَا بَنِي إسْرَائِيل ، فَنَزَعَتْ مُوقَها فَاسْتَقَتْ لَهُ بِهِ فَسَقَتْهُ فَغُفِرَ لَهَا بِهِ )) . (( المُوقُ )) : الخف . وَ(( يُطِيفُ )) : يدور حول (( رَكِيَّةٍ )) : وَهِي البئر .

Onuncusu: Yine ondan rivayet edildi: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Bir adam bir yolda yürürken susuzluğu şiddetlendi. Bir kuyu buldu, içine indi ve su içti. Sonra dışarı çıktı; bir de baktı ki bir köpek susuzluktan dili sarkmış soluyor ve nemli toprağı yiyor. Adam: ‘Benim başıma gelen susuzluğun aynısı bu köpeğin de başına gelmiş’ dedi. Kuyuya indi, mestini suyla doldurdu, sonra yukarı çıkıncaya kadar onu ağzıyla tuttu ve köpeğe su içirdi. Allah da onun bu davranışını mükâfatlandırdı ve onu bağışladı.” Dediler ki: “Ey Allah'ın Resûlü, hayvanlar hususunda da bize ecir var mıdır?” Buyurdu ki: “Her canlı ciğer sahibinde bir ecir vardır.” Müttefekun aleyh. Buhârî'nin bir rivayetinde şöyledir: “Allah da onun bu davranışını mükâfatlandırdı, onu bağışladı ve cennete koydu.” İkisinin bir diğer rivayetinde ise şöyledir: “Bir köpek, susuzluktan neredeyse ölecek bir hâlde bir kuyunun etrafında dönüp dururken İsrâiloğulları'nın fahişelerinden bir fahişe onu gördü. Hemen mestini çıkardı, onunla köpek için su çekip ona içirdi. Bu sebeple bağışlandı.” Mûk (المُوقُ) “mest” demektir. Yutîfu (يُطِيفُ) “etrafında dönüyor” demektir. Rekiyye (رَكِيَّةٍ) ise “kuyu” demektir.