925. Hadis
عن ابن عمر رضي الله عنهما : أنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم عاد سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ، وَمَعَهُ عَبدُ الرَّحْمانِ بْنُ عَوفٍ، وَسَعدُ بْنُ أَبي وَقَّاصٍ، وَعَبْدُ اللهِ بْنُ مَسْعُودٍ رضي الله عنهم، فَبَكَى رسولُ الله صلى الله عليه وسلم ، فَلَمَّا رَأى القَوْمُ بُكَاءَ رسولِ الله صلى الله عليه وسلم بَكَوْا ، فَقَالَ : (( ألاَ تَسْمَعُونَ ؟ إنَّ الله لاَ يُعَذِّبُ بِدَمْعِ العَينِ ، وَلاَ بِحُزنِ القَلبِ ، وَلَكِنْ يُعَذِّبُ بِهذَا أَوْ يَرْحَمُ )) وَأشَارَ إِلَى لِسَانِهِ . متفقٌ عَلَيْهِ .
İbn Ömer radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildiğine göre: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, beraberinde Abdurrahman b. Avf, Sa'd b. Ebû Vakkâs ve Abdullah b. Mes'ûd radıyallâhu anhüm olduğu hâlde Sa'd b. Ubâde'yi ziyarete gitti. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ağladı. Oradakiler Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in ağladığını görünce onlar da ağladılar. Bunun üzerine şöyle buyurdu: “İşitmiyor musunuz? Şüphesiz Allah gözün yaşıyla da kalbin hüznüyle de azap etmez; fakat –dilini işaret ederek– bununla azap eder ya da merhamet eder.” Müttefekun aleyh.
926. Hadis
وعن أُسَامَة بن زَيدٍ رضي اللهُ عنهما : أنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم رُفِعَ إِلَيْهِ ابنُ ابْنَتِهِ وَهُوَ فِي المَوتِ ، فَفَاضَتْ عَيْنَا رسولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم ، فَقَالَ لَهُ سَعدٌ : مَا هَذَا يَا رسولَ الله ؟! قَالَ : (( هذِهِ رَحْمَةٌ جَعَلَهَا اللهُ تَعَالَى في قُلُوبِ عِبَادِهِ ، وَإنَّمَا يَرْحَمُ اللهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ )) متفقٌ عَلَيْهِ .
Üsâme b. Zeyd radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildiğine göre: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e, kızının ölmek üzere olan oğlu kucakta uzatıldı. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in gözlerinden yaşlar boşandı. Sa'd ona: ‘Bu nedir ey Allah'ın Resûlü?!’ dedi. Şöyle buyurdu: “Bu, Allah Teâlâ'nın kullarının kalplerine koyduğu bir merhamettir. Allah da kullarından ancak merhametli olanlara merhamet eder.” Müttefekun aleyh.
927. Hadis
وعن أنسٍ رضي الله عنه : أنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم دَخَلَ عَلَى ابْنِهِ إبْرَاهيمَ رضي الله عنه ، وَهُوَ يَجُودُ بِنَفسِهِ ، فَجَعَلَتْ عَيْنَا رسولِ الله صلى الله عليه وسلم تَذْرِفَان . فَقَالَ لَهُ عبدُ الرحمانِ بن عَوف : وأنت يَا رسولَ الله ؟! فَقَالَ : (( يَا ابْنَ عَوْفٍ إنَّهَا رَحْمَةٌ )) ثُمَّ أتْبَعَهَا بأُخْرَى ، فَقَالَ : (( إنَّ العَيْنَ تَدْمَعُ والقَلب يَحْزنُ ، وَلاَ نَقُولُ إِلاَّ مَا يُرْضِي رَبَّنَا ، وَإنَّا لِفِرَاقِكَ يَا إبرَاهِيمُ لَمَحزُونُونَ )) رواه البخاري ، وروى مسلم بعضه . والأحاديث في الباب كثيرة في الصحيح مشهورة ، والله أعلم .
Enes radıyallâhu anh'den rivayet edildiğine göre: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, son nefeslerini vermekte olan oğlu İbrâhim radıyallâhu anh'in yanına girdi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Abdurrahman b. Avf ona: ‘Sen de mi ey Allah'ın Resûlü?!’ dedi. Buyurdu ki: “Ey İbn Avf, bu bir merhamettir.” Sonra ardından bir daha gözyaşı döktü ve şöyle buyurdu: “Şüphesiz göz yaşarır, kalp hüzünlenir; biz ise ancak Rabbimizi razı edecek söz söyleriz. Ey İbrâhim, senin ayrılığınla gerçekten çok hüzünlüyüz.” Buhârî rivayet etmiştir; Müslim de bir kısmını rivayet etmiştir. Bu bâbdaki hadisler Sahîh'te çok ve meşhurdur; Allah en iyi bilendir.