454. Hadis
وعن إبراهيم بن عبد الرحمان بن عوف : أنَّ عبد الرحمان بن عوف رضي الله عنه أُتِيَ بطعام وكان صائِماً ، فقال : قُتِلَ مُصْعَبُ بن عُمَيْر رضي الله عنه ، وَهُوَ خَيْرٌ مِنِّي ، فَلَمْ يوجَدْ له مَا يُكَفَّنُ فيهِ إِلاَّ بُرْدَةٌ إنْ غُطِّيَ بِهَا رَأسُهُ بَدَتْ رِجْلاهُ ؛ وَإنْ غُطِّيَ بِهَا رِجْلاَهُ بَدَا رَأسُهُ ، ثُمَّ بُسِطَ لَنَا مِنَ الدُّنْيَا مَا بُسِطَ – أَو قَالَ : أُعْطِينَا مِنَ الدُّنْيَا مَا أُعْطِينَا – قَدْ خَشِينا أنْ تَكُونَ حَسَنَاتُنَا عُجِّلَتْ لَنَا ، ثُمَّ جَعَلَ يَبكِي حَتَّى تَرَكَ الطعَام . رواه البخاري .
İbrâhim b. Abdurrahmân b. Avf'tan rivayet edildi: Abdurrahmân b. Avf radıyallâhu anh oruçlu iken önüne yemek getirildi. Bunun üzerine şöyle dedi: ‘Mus'ab b. Umeyr radıyallâhu anh şehid edildi; o benden daha hayırlıydı. Kendisine kefen yapılacak bir bürdeden (örtüden) başka bir şey bulunamadı; onunla başı örtülse ayakları açıkta kalıyor, ayakları örtülse başı açıkta kalıyordu. Sonra dünyadan bize verilen verildi –ya da şöyle dedi: dünyadan bize ihsan edilen ihsan edildi–. İyiliklerimizin karşılığının bize dünyada peşin verilmiş olmasından korktuk.’ Sonra ağlamaya başladı, hatta yemeği bıraktı. Buhârî rivayet etmiştir.