590. Hadis
وعن وَابِصَةَ بن مَعبدٍ رضي الله عنه ، قَالَ: أتَيْتُ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم، فَقَالَ: (( جئتَ تَسْألُ عَنِ البِرِّ ؟ )) قُلْتُ : نَعَمْ ، فَقَالَ : (( اسْتَفْتِ قَلْبَكَ ، البرُّ : مَا اطْمَأنَّت إِلَيْهِ النَّفسُ ، وَاطْمأنَّ إِلَيْهِ القَلْبُ ، وَالإثْمُ : مَا حَاكَ في النَّفْسِ ، وَتَرَدَّدَ فِي الصَّدْرِ ، وَإنْ أفْتَاكَ النَّاسُ وَأفْتُوكَ )) حديث حسن ، رواه أحمد والدَّارمِيُّ في مُسْنَدَيْهِمَا .
Vâbisa b. Ma'bed radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e geldim; “İyiliği sormaya mı geldin?” buyurdu. “Evet” dedim. Şöyle buyurdu: “Kalbine danış. İyilik, nefsin kendisine yatıştığı ve kalbin kendisiyle huzur bulduğu şeydir. Günah ise insanlar sana fetva verseler, yine fetva verseler bile, nefsinde kuşku uyandıran ve göğüste tereddüt doğuran şeydir.” Hasen bir hadistir; Ahmed ve Dârimî kendi Müsned'lerinde rivayet etmişlerdir.